Alberto Carlos Ayala (XX) - Thera

Het werk haalt inspiratie uit de Minoïsche uitbarsting op het eiland Thera (Santorini), een van de grootste vulkanische gebeurtenissen uit de menselijke geschiedenis, plaatsvindend rond de 17e eeuw v.Chr. en geclassificeerd op de hoogste niveaus van de VEI (Volcanic Explosivity Index). Dit evenement, in staat om gebieden, klimatische verhoudingen en culturele structuren van het oude Middellandse Zeegebied te herdefiniëren, dient als conceptuele en temporele matrix voor het werk.

Het schilderlijke oppervlak is opgebouwd als een vurige en continue cromatische veldenruimte, waarin de overheersende roodtoon fungeert als primaire materie en de oorsprong van magma oproept als kracht die de planeet generatief maakt. De kleur houdt energie vast: een visuele duur die verwijst naar de diepe processen waardoor de Aarde de condities voor het leven, de vruchtbaarheid en uiteindelijk de menselijke welvaart heeft opgebouwd.

Aan de rechterrand van de compositie onderbreekt een donkere, onregelmatige materieconcentratie de continuïteit van het cromatische veld. Dit element, gemodelleerd en gelaagd, fungeert als een uitbarstende vulkaangang, als een geologische drempel waarin de materie verdikt en samendrukt. De schilderkunst geeft een portion energie en materie terug, door in essentiële vorm een werkelijk, situerend en historisch bepaald evenement te condenseren.

Het werk maakt deel uit van een breder onderzoek waarin Ayala een verkenningspad aflegt door de belangrijkste vulkanische systemen van de planeet. Reizen, directe observatie en wetenschappelijke studie vormen de basis van een praktijk die de VEI-schaal volgt als structuur van geologische explosiviteit en verbonden met het bestaan van geologische tijdperken in verhouding tot het korte menselijke bestaan. Elke schilderij corresponds to een specifiek moment en een gedeelte van die oorspronkelijke materie die heeft bijgedragen aan de vormgeving van de wereld.

De kleur werkt als materie-tijd: de gloeiende vlakte bouwt een continu mentaal ruimte op, terwijl het donkere gebied gewicht, breuk en diepe herinnering concentreert. De spanning die hieruit voortkomt is van structureel aard en ingeschreven in de onstabiele balans tussen veld en gebeurtenis, tussen continuïteit en accumulatie, tussen oorsprong en transformatie.

De schilderkunstige taal dialogeert met de tonaal schilderkunst en met aspecten van materieel minimalisme door middel van een gematigde omgang met gebaar en een bewustzijn van de drempels tussen volheid en leegte. Het oppervlak wordt opgebouwd door progressieve sedimentatie, en bevestigt een visie van schilderkunst als plaats van contemplatie en als daad van dankbaarheid jegens de creatieve explosiviteit van de natuur.

Om formele strengheid, conceptuele helderheid en het vermogen om een onderzoek over een lange tijdsduur te dragen, verdient het werk op natuurlijke wijze een plaats in een verzameling- en institutiecontext van hoge klasse.