Alfredo Soressi (1897–1982) - Pastorelle con gregge

“ Pastorelle con gregge “

Alfredo Soressi
(Piacenza, 30 maart 1897 – Piacenza, 1 maart 1982)

Olie op doek in lijst - historiseerd / jaren ‘30

Getekend en met echtheidscertificaat conform de wet

Autore museum-achtig - zijn werken zijn opgenomen in nationale en buitenlandse musea - * Zijn werken zijn ook tentoongesteld in de schilderijenhallen van Ferrara, Forlì en Bari.

Afmetingen: 79 x 64 cm in een bijtijdse lijst
Doek: 64 x 50 cm (doek op paneel ter conservering bevestigd)

Biografie

Alfredo Soressi werd geboren op 30 maart 1897 in Mucinasso di San Lazzaro, een voorstad aan de poorten van Piacenza, het jongste van vier broers, uit Emilio Soressi, een kleine boer die zijn magere inkomsten aanvulde door te werken als verwarmingsman, en uit Palmira Civardi, huisvrouw.
Als kind toonde hij al een uitgesproken aanleg voor tekenen en aan het eind van de school frequenteerde hij de pastorie waar de pastoor Don Pietro Leoni (zelf al een zekere artistieke aanleg) tekenlessen gaf aan enkele leerlingen die bijzonder talent hadden. Na de basisschool, na een korte periode als karretjes-maker (wat belangrijk bleek voor zijn artistieke vorming, omdat hij vertrouwd raakte met paarden en tuigage die een belangrijke rol zullen spelen in zijn schilderkunst) schreef hij zich in aan het Istituto d'arte Gazzola in Piacenza, met Francesco Ghittoni als docent schilderen en beeldhouwen: hier wijdde hij zich vooral aan het bestuderen van tekeningen, wat hij altijd beschouwde (zoals ook zijn meester hem herhaalde) als de basis van de beeldende kunsten en perspectief.
In 1915 treedt Italië in de Eerste Wereldoorlog en in september 1916 moest Soressi zijn studies onderbreken om naar het front te gaan: hij zat in de loopgraven van de Bainsizza en vocht op Monte Grappa waar hij een voet verloor door het ontploffen van een granaten. Als gevolg hiervan, na de genezing in het ziekenhuis, trad hij toe tot een speciale sectie van de Brera-Akademie in Milaan die was opgericht voor gewonden en invaliden van de oorlog en hier behaalde hij het diploma als docent tekenen en architectuur. Hij blijft binnen de Akademie en in 1921 neemt hij deel aan de wedstrijd voor het heroveren van het plattegrondplan van het Isola Comacina en het jaar daarop reist hij naar Val Camonica met de opdracht om de lokale vakscholen te ordenen.
Hij keert terug naar Piacenza waar hij in 1925 de competitie wint voor de leerstoel Ornamentiek aan het Istituto Gazzola, waar hij als leerling was geweest, en waar hij zal onderwijzen tot 1958, en vele kunstenaars vormt waaronder Cinello Losi. Al snel bouwt hij zijn huis-studio in de Via San Sepolcro, waarvan hij zelf de gevel ontwerpt en waarin hij zijn hele leven zal wonen. Zijn eerste schilderachtige getuigenissen zijn uit 1923 (Capriccio, Vecchi ulivi) waarin een sterke impressionistische stempel te zien is, maar hij wacht tot 1926 om zijn stad te presenteren door middel van een tentoonstelling bij de Amici dell'Arte waar enkele werken een gunstige respons krijgen van publiek en kritiek; al in die gelegenheid werd benadrukt dat in zijn kunst “de rijke verbeelding de grens van gezond verstand en de eerlijke versierigheid die te vaak door de wachters van de Eeuw XX wordt overtreden” niet overschrijdt.
Hierop volgen meer tentoonstellingen waaraan Soressi deelneemt: twee jaar later in 1928 telkens bij de Amici dell'arte van Piacenza en bij de ex Corradi Gallery in Milaan in duo met de Heer Mario Menichetti uit Livorno [6], en daarna het volgende jaar in Rome bij Casa d'Arte Baldi: beiden hebben een goed succes en veel werken worden verkocht, iets wat niet vanzelfsprekend is ver van de gebruikelijke markt en met een schilderkunst die ver verwijderd was van elke modernistische impuls. Want de schilder herhaalde dat “het informeel, het abstracte, niets is... Wanneer iets niet gemeten, gelezen, begrepen kan worden, betekent het niets. Kunst is altijd iets moois, harmonieus, leerzaam”. Nogmaals exposeert hij in Milaan bij Galleria Micheli samen met Luigi Mantovani en bijna jaarlijks in zijn stad, nu bij de Amici dell'Arte, nu bij Bottega degli Artisti, nu bij Palazzo Gotico.
In 1932 trouwt Alfredo Soressi met Giuseppina Bracchi, ook zij aquarelliste die echter na het huwelijk het carrièremove beslist door toedoen van haar man.[8]. Ook actief als etser, verzorgt hij de illustraties van het werk Fantasie teatrali van Fulvio Provasi. Als architect wint hij in 1938 het ontwerp voor het Casa del Mutilato in Piacenza, dat tussen 1939 en 1941 zal worden gebouwd. In 1937 wordt hij directeur van het Museo Civico, wiens collecties destijds bewaard werden bij het Istituto Gazzola, functie die hij zal behouden tot 1950.
Na de Tweede Wereldoorlog neemt hij in februari 1945 samen met andere kunstenaars uit Piacenza, waaronder Luciano Ricchetti, Luigi Arrigoni en Sergio Belloni, deel aan een tentoonstelling in de lokalen van de Galleria d'Arte Moderna Ricci Oddi, die leeg was van de werken die door de oorlog naar de provincie waren geëvacueerd om ze te beschermen tegen de gevaren; vervolgens in het jaar daarop aan de tentoonstelling in de zaal van de Filodrammatica en daarna in 1954 aan die gehouden in Palazzo Gotico. Hij blijft tentoonstellen buiten Piacenza, in Milaan, Venetië, Bari, bij Maschio Angioino in Napels in 1957, bij de Antibiennale van Rome die in augustus 1958 werd gehouden in Palazzo delle Esposizioni, georganiseerd door de vakbond voor zuivere figuratieve kunst, en ontvangt certificaten en prijzen (Gouden Medaille op de tentoonstelling voor zuivere kunst in Napels en op de Antibiennale van Rome).
In 1956 probeert hij een “dorp voor kunstenaars” te realiseren in Bosconure, nabij Ferriere in de hoge vallei Nure, de oorsprongsplaats van zijn vrouw; echter, niemand van de collega’s verwelkomt het voorstel om er naartoe te verhuizen en zo zullen slechts een kapel, een hostel en een paar villa’s worden gebouwd. “Een mooi idee, maar een beetje excentriek” zo zal de critic Ferdinando Arisi in 1984 opmerken in zijn boek I Soressi della Ricci Oddi.
Vervolgde vervolgens zijn werk in zijn atelier tot aan zijn overlijden op 1 maart 1982. Uit testamentaire wens van de schilder worden twintig schilderijen aan de Pinacoteca Ricci Oddi van Piacenza geschonken, die hem een retrospectieve tentoonstelling wijdden. Zijn werken bevinden zich ook in de schilderijenhallen van Ferrara, Forlì en Bari.

In goede conserveringsstaat

De lijst die op de foto staat zal als geschenk bijgevoegd worden / is geen integraal onderdeel van de verkoop maar zal uit vriendelijkheidaal verzonden worden

Verzekerde verzending