Aesop / Townsend - Aesop's Fables - 1879

"Aesop's Fables" van Aesop en vertaald door Reverend Geo Townsend en met 50 illustraties door Harrison Weir - George Routledge, Londen - circa 1879 eerste UK-editie (gebaseerd op Every Boy's Library en geschenkinschrijving) 18cm x 15cm - toestand: goed, originele groene versierde band, wat wrijven en vaalheid op de banden, naam op het voorwerk, alle 300 fabels door Aesop en illustraties door Weir aanwezig

Aesop's Fables, of de Aesopica, is een verzameling fabels toegeschreven aan Aesop, een slaaf en verteller die in het oude Griekenland leefde tussen 620 en 564 v.Chr. Van varierende en onzekere oorsprong, zijn de verhalen die aan zijn naam verbonden zijn tot in de moderne tijd door verschillende bronnen doorgegeven en worden ze nog steeds in verschillende verbale registers en in zowel populaire als artistieke media opnieuw geïnterpreteerd.

De fabels maakten deel uit van de mondelinge traditie en werden pas ongeveer drie eeuwen na Aesops dood verzameld. In die tijd werd een verscheidenheid aan andere verhalen, grappen en spreuken aan hem toegeschreven, hoewel een deel van dat materiaal afkomstig was van bronnen vroeger dan hij of uit andere delen buiten de Griekse culturele kring. Het proces van opname heeft zich voortgezet tot het heden, met sommige fabels die nog niet waren vastgelegd in de late Middeleeuwen en anderen die uit buiten Europa kwamen. Het proces is continu en er worden nog steeds nieuwe verhalen toegevoegd aan het Aesop-abc, zelfs wanneer ze aantoonbaar recenter werk zijn en soms van bekende auteurs komen.

Manuscripten in Latijn en Grieks waren belangrijke overdrachtswegen, hoewel poëtische behandelingen in Europese volkstalen uiteindelijk een andere vormen. Bij de komst van de drukkunst behoren verzamelingen van Aesop's fabels tot de vroegste boeken in een verscheidenheid aan talen. Via latere verzamelingen en vertalingen of bewerkingen ervan werd Aesop's reputatie als fabulist wereldwijd doorgegeven.

Aanvankelijk waren de fabels gericht op volwassenen en behandelden religieuze, sociale en politieke thema's. Ze werden ook gebruikt als ethische gidsen en vanaf de Renaissance werden ze vooral gebruikt voor de opvoeding van kinderen. Hun ethische dimensie werd in de volwassen wereld versterkt door weergave in beeldhouwkunst, schilderkunst en andere illustratieve middelen, evenals door aanpassingen aan drama en zang. Daarnaast zijn er reinterpretaties geweest van de betekenis van fabels en veranderingen in de nadruk in de loop der tijd.