Abel Lauvray (1870-1950) - Temple grec

Abel LAUVRAY (1870-1950)

Griekse tempel

Olie op doek
Formaat: 54 x 81 cm
Ondertekend linksonder.
Schilderij in goede staat.

Provenance
Yves Jaubert Gallery
- Verkoop Atelier Lauvray, Ader, 2009

Schilderij geregistreerd en in het catalogus raisonné van het oeuvre van Abel Lauvray onder Nummer: 025.

Origineel kunstwerk geleverd met factuur en echtheidscertificaat.
Snelle, zorgvuldige en verzekerde verzending.
Koop met vertrouwen!

Abel Lauvray werd geboren in 1870 in een gezin van rijke Normandische griffiers, en alles leek voor hem te bestemmen om dit “erfelijke” beroep te volgen—als het lot niet anders had beslist. In dit geval nam het lot de vorm aan van een jonge romantische en vernieuwende schilder, zwaar bekritiseerd door journalisten en kunstliefhebbers doorheen Europa: Claude Monet. Om dit tijdvak goed te duiden, dat de geboorte van het Impressionisme markeert, moet men zich herinneren dat het Tweede Keizerrijk net was gevallen en de Derde Republiek aan het opkomen was. De sfeer was veranderlijk. Een kleine groep schilders—Monet, Cézanne, Degas, Renoir, Guillaumin en Pissarro—weerden de last van het classicisme. Ze hadden een andere visie op kleur en licht en, helaas met beperkte middelen, probeerden ze hun stem te laten horen. De jonge Abel Lauvray was negen jaar oud toen een van hen, Claude Monet, naar Vétheuil verhuisde, naar een klein huisje op enkele meters van het Lauvray-landgoed, een prachtige residence uit de 18e eeuw die hun favoriete toevlucht was. De ‘Meester van het Impressionisme’ zette zijn ezel vaak op het terras van de Lauvrays neer, van waaruit er een schitterend uitzicht was op de prachtige kerk uit de 13e eeuw, een trotse van dit lieflijke stadje genesteld in de heuvels die een grote meander van de Seine omlijsten, geplaatst als een juweel in een setting. Monet’s bezoek aan Vétheuil viel samen met de donkerste periode uit zijn leven. Hij kon zijn werken niet verkopen en belandde in grote armoede. Hij verloor zijn vrouw Camille en moest voor zijn twee kinderen, Jean en Michel, zorgen. De Lauvray-familie stond niet onverschillig tegenover de nieuwe buur bijstand. Ze leenden hem geld en lieten een portret maken van zijn jongere zoon André. Monet vergat deze vriendelijkheid niet, en toen hij in 1893 terugkeerde om zijn beroemde serie van 70 Vétheuil-schilderijen vanuit zijn boot-studio te schilderen, was zijn eerste bezoek aan zijn vrienden. De jonge Abel was dolblij om de meester te vergezellen en onder zijn behendige vingers deze prachtige landschappen tot leven te zien komen—omgezet op een doek door enkele magische penseelstreken, die licht uitstralen in meerdere tinten die alleen de profeten van de Nieuwe School—the Impressionisten—kunnen waarnemen en reproduceren. Abel Lauvray was geteisterd; hij geloofde dat hij een schilder zou worden, en niets, niet eens de nasleep van de oorlog, kon hem ervan weerhouden. Na zijn rechtsgeleerdheid in Parijs te hebben gestudeerd, een concessie aan zijn familie, schreef hij zich in aan de Cormon Academie voor Schilderkunst en, altijd volgens Monet’s advies, begon hij zelfstandig te schilderen. Monet gaf hem later zijn boot-studio en Lauvray reisde langs de Seine van Vétheuil naar Mantes, onvermoeibaar terugbrengend een aanzienlijk aantal schilderijen—geschat op ongeveer 1.500—die zijn 60 actieve schilderjaren vertegenwoordigen. Bij het lezen van deze regels kan men denken dat deze schilder slechts een volger was, zelfs een kopieër van Monet en de Impressionisten, zijn vrienden. Maar dat is niet het geval, zoals Claude Roger Marx erkent: “Zelfs wanneer Lauvray onderwerpen behandelt die identiek zijn aan die van Monet, zittend op dezelfde plek op dezelfde uren, vaak heel dicht bij de meester zelf, toont hij een heel ander temperament.” Pierre Cabanne bevestigt dit in een van zijn voorwoorden: “Niemand heeft hem geïndoctrineerd; hij blijft vrij, houdt ervan de dingen om zich heen uit te drukken, maar zoals hij het ziet, naar eigen plezier.” Lauvray was vrij van financiële nood en thus onafhankelijk. Hij bezat verschillende eigendommen. In Mantes erfde hij een luxueuze villa met een exacte replica van Monet’s Giverny-studio als zijn atelier. Helaas werd, na de bevrijding, deze villa in beslag genomen door het hoofdkwartier van generaal Rohmel, werd het atelier vernietigd en werden ongeveer 500 schilderijen verbrand. Hij reisde ook veel en diverse schilderijen getuigen van zijn landschappen in Venetië, Syracuse, Athene en elders, waardoor zijn werk geografisch vrij divers is. Gérald Schurr analyseert Lauvray’s werk als volgt: “Hoewel de dampachtige en fonkelende kwaliteit van het licht hem inderdaad doet lijken op de Meester van de waterlelies, onderscheidt zijn scherpe en verfijnde penseelstreek hem; zijn compositie blijft abstracter en massa’s beter geordend. Hij blinkt uit in half-tones en in de nuance van de belichting van onzekere uren—van zonsopgang tot schemering: een soort kamermuziek vergelijkbaar met enkele harmonieën van Camille Pissarro; het voorbeeld van Monet en ook dat van de Barbizon-schilderijen dompelt zijn landschappen onder in een toon van zwaarte.” In de loop der jaren werd zijn penseelwerk lichter, en het impasto vervaagde geleidelijk tot vloeibare penseeltoetsen. Samengevat is Lauvray een “getuigen-schilder van zijn tijd.” Beïnvloed door de Barbizon-school, toegewijd aan het Impressionisme, onverschillig voor Kubisme en Surrealisme, en later in het leven aangetrokken tot Expressionisme dat richting abstractie gaat, blijft zijn werk consistent. Zijn landschappen vormen een grondige studie van licht, weerspiegeld in het water van de Seine en de Rhône. Zijn hemelse luchten met heldere, vluchtige wolken, die Monet apprecieerde, zijn opmerkelijk. Lauvray is een meester vol fijnzinnigheid, charme en verfijning. De zachtmoedige manier van leven, kalmte en stilte stralen uit zijn landschappen, en dragen een gevoel van solidariteit uit.