Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0 (TURQUOISE)

Operà van de kunstenaar Alessandro Padovan, beroemd over de hele wereld om zijn Screw Art-techniek.

Deze werk maakt deel uit van de dialoog met de radicale monochromie van Bernard Aubertin, en interpreteert diens taal opnieuw via industrieel materiaal. Het absolute rood – identiteitsvol en totaliserend – is hier niet alleen oppervlakte, maar energetisch veld. Zoals bij Aubertin wordt de monocromie een mentale ruimte, zuivere spanning, spirituele vibratie. Echter, in plaats van vuur en verbranding treffen we de schroef aan: een mechanisch, modulair, seriale element.
Schroeven rijzen op uit het vlak als een dynamisch weefsel, en creëren een visueel tempo dat de tweedimensionaliteit breekt en het rood transformeert in een gebied doorkruist door krachten. Als Aubertin de materie brandde om haar essentie vrij te maken, wordt hier de materie geschroefd, doorgedrukt, opgebouwd. Het is een omgekeerd gebaar maar conceptueel verwant: een radicaal handelen op de monocromie.
De transparente vitrine isolement en bescherming biedt, waardoor het werk verandert in een hedendaags relieks. Het rood is niet louter kleur, maar een onderdompelingservaring; het is niet enkel oppervlak, maar spanning tussen orde en impuls, tussen mechanische controle en emotionele vibratie.
In dit perspectief fungeert het werk als evolutie van de monochromie: van vuur naar schroef, van destructieve energie naar constructieve energie, waarbij de absolute kracht van het rood onaangetast blijft.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar vallen binnen de lijn van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en urbane kunst, en roepen qua visuele taal en culturele impact grote namen op zoals Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogueert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijde design, en roept symbolen en merken op die wereldwijd erkend zijn als Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
De werken zijn geen replicas noch officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en herlezing van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op grote iconische merken, terwijl ze toch een sterke autonome artistieke identiteit behouden.