Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0 (TURQUOISE)

Opera van kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.

Dit werk maakt deel uit van de dialoog met de radicale monocromie van Bernard Aubertin, en interpreteert diens taal door middel van industrieel materiaal. Het absolute rood – identiteitskleur en totaliserend – is hier niet slechts oppervlak, maar energieveld. Net als bij Aubertin wordt de monochroom een mentale ruimte, pure spanning, spirituele vibratie. Echter, in plaats van vuur en verbranding treffen we een schroef: mechanisch, modulair, serieel.

Schroeven rijzen uit het vlak als een dynamische draadstructuur, en creëren een visueel ritme dat de tweedimensionale aard doorbreekt en het rood transformeert tot een gebied dat doorkruist wordt door krachten. Als Aubertin materie liet verbranden om haar essentie vrij te maken, wordt hier materie geschroefd, doorboord, opgebouwd. Het is een tegengesteld maar conceptueel verwant gebaar: een radicaal handelen op het monochroom.

De doorzichtige vitrine isoleert en beschermt, en maakt van het werk een hedendaagse relikwie. Het rood is niet enkel kleur, maar een onderdompende ervaring; het is niet enkel oppervlak, maar spanning tussen orde en impuls, tussen mechanische controle en emotionele vibratie.

In dit perspectief fungeert het werk als evolutie van de monocromie: van vuur naar schroef, van destructieve energie naar constructieve energie, terwijl de absolute kracht van het rood volledig behouden blijft.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in de lijn van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en urban art, en roepen via visuele taal en culturele impact op wat gedaan is door grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.

Tegelijkertijd dialogueert de artistieke praktijk met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd design, en roept symbolen van heilige betekenis en wereldwijd erkende merken op zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

De werken zijn geen kopieën noch officiële samenwerkingen met de genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, gemaakt met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumptie weerspiegelt, evenals de symbolische waarde van het merk en kunst als cultureel hedendaags object.

Deze benadering maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxe Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op grote iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.