Pedro de Oraá (1931-2020) - Zonder titel

Mooi klein expressief werk van de Cubaanse kunstenaar Pedro de Oraá. Het is een olieverf op doek met de afmetingen 22 x 30 cm. Zeer fraai ingelijst. Het schilderij is rechts onderaan gesigneerd en gedateerd.

Herkomst: Sarracino Gallery, Coral Gables, Florida, USA 2017

Pedro de Oraá

Pedro de Oraá (geboren in Havana, Cuba, 1931) studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten "San Alejandro". In de jaren vijftig, toen hij zich bezighield met abstractie, publiceerde hij El Instante Cernido (Onmiddellijk Zeven, 1952-1953), zijn eerste dichtbundel.

Nadat de Oraá Loló Soldevilla (1901-1971) had ontmoet, reisden ze naar Venezuela voor zijn eerste solotentoonstelling in Galería-Librería Sardio in Caracas (1957). In hetzelfde jaar richtte het paar Galería de Arte Color-Luz op in Havana, die een ontmoetingsplaats werd voor Diez Pintores Concretos (Tien Betonschilders), een groep kunstenaars die werkten met geometrische abstractie (1958-1961).

De Oraá werd de archivaris van de groep en documenteerde de lokale Cubaanse kunstscene. Hij vertegenwoordigde Cuba op diverse tentoonstellingen in het buitenland en speelde vanaf 1961 een belangrijke rol in nationale culturele organisaties, waaronder de Nationale Unie van Schrijvers en Kunstenaars (Unión Nacional de Escritores y Artistas de Cuba) en de Nationale Raad voor Cultuur (Consejo Nacional de Cultura). Vanaf 1964 reisde hij door Oost-Europa en onderhield hij contacten met onafhankelijke kunstenaars uit de landen die deel uitmaken van die regio. Oraá staat bekend als een van de meest vooraanstaande Cubaanse kunstenaars met een experimentele en abstracte stijl in de jaren 60 en 70. Hij ontving de Nationale Ontwerpersprijs van het Cubaanse Boekinstituut (2011) en de Cubaanse Nationale Prijs voor Beeldende Kunst (2015).

Het vroege werk van Pedro de Oraá lijkt gekenmerkt te worden door biomorfische abstractie, waarin vloeiende vormen samenkomen in de immense beeldruimte. Geleidelijk evolueren deze organische entiteiten, groeien ze in omvang en structuur, bedekken ze het doek en wordt de relatie tussen hen steeds hechter. In zijn meest recente schilderijen beperkt de Oraá het kleurenpalet tot bijna monochrome tinten. De kunstenaar concentreert zich op zwart-wit en onderzoekt de verschillende nuances van elke kleur in een caleidoscopische visie, waarbij de geometrische structuur als het ware wordt opgeblazen. Dit futuristische kenmerk is direct verbonden met de interesse van de kunstenaar in dynamiek, evolutie en snelheid.