Mauro Falcioni (1978) - Vicolorato Orti

Mauro Falcioni (1978, Matelica - Italië)
Techniek gemengd op karton
Werk gesigneerd aan zowel de voor- als achterkant
Certificaat van Echtheid
Werk geleverd zonder lijst
- OPMERKING:
Wij passen gecombineerde verzending toe;
Betaal één enkele verzending automatisch zoals door ons ingesteld als je meerdere werken in dezelfde veiling koopt.
Als je daarentegen koopt in verschillende veilingen kun je het ons vóór de betaling laten weten en zullen wij de extra kosten handmatig verwijderen zodat je slechts één verzendingskost betaalt.
Verzending in een stevige, robuuste doos
- Bezoek ons online veilingplatform met vrij aanbod op “delauretisart”
Mauro Falcioni geboren in Matelica in 1978, is vanaf het begin een kunstenaar van beeldende kunsten en illustratie. Hij vormt zich in grafische vormgeving voor het web zonder ooit zijn ware roeping te verlaten: vrijhand tekenen en schilderen. Zijn stilistische registers: van fantasy tot meer figuratieve representaties, totdat hij in de surrealistische sleutel de meest doeltreffende oplossingen vindt om zijn kijk op de wereld uit te drukken. Onder dit teken rijpt zijn stijl door de jaren heen, brengt hij de tekenen van de potloden van papier naar doek en geeft hij zijn werken een herkenbare grammatica, opgebouwd uit terugkerende figuren en scènes doordrenkt van betekenis. Zijn poëtiek: de droom en het geleefde moment krijgen vorm met de sprong in het geheugen net zo goed als met de creatieve handeling die, door de gebruikte taal, een verschil schetst tussen het werk en het onderwerp. Die kloof wordt uiteindelijk de constituerende materie van het onderwerp zelf. De auteur representeert deze onoverbrugbare en tegelijk essentiële discrepantie, gebruikmakend van psychoanalytische referenties uit de Jungiaanse traditie. De kat voert de gidsrol, onlosmakelijk verbonden met de mens zoals de vlieger met het kind, omdat verschillende beelden van hetzelfde zelf verwijzen naar het concept van de Schaduw, het donkerste deel van ons dat we moeten temmen wanneer we de realiteit benaderen. Elke andere relatie verschijnt als ontbrekend of als een tendens om hetzelfde te formaliseren: wanneer de kunstenaar in het zelf afdaalt, dwingt hij ons om de solitute-melancholie als existentiële toestand van de mens te confronteren, zijn eigenaardigheid van “uit de wereld vallen”.