Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Prachtig werk van de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk.

In deze serie speelt de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk tikkeltje met de geschiedenis van de kunst, als een te nieuwsgierig kind dat een museum én een verfbom weet te bemachtigen. Door deze ‘Tomato Soup Can’ orkestreert hij een vrolijk onwaarschijnlijk botsing tussen drie grootheden van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Hirst. Een pop-, stedelijk en klinisch tricentrisme, grofweg door de aerosol gesleurd, zoals alleen Bachibouzouk dat kan.

Het vertrekpunt is uiteraard het Banksy-poster, zelf ook een knipoog (of een knipoog op een knipoog) naar de iconische Campbell’s Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk kruipt erin als de vierde musketier, maar gewapend niet met een zwaard, maar met dots — de beroemde obsessieve stippen van Damien Hirst, die hij voorzichtig op elk blikje plaatst. Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken die niemand tot interlocutor vroeg… en toch beginnen ze samen hardop te praten, zelfs te lachen.

De aerosols, zorgvuldig gekozen uit een levendig palet, treden in tegen de te zachtaardige erfenis van de ateliers. Elke kleur lijkt te proclameren: “En als de hedendaagse kunst eindelijk drie minuten zou stoppen met serieus te zijn?”
Maar achter de humor schuilt een echte gedachte: Bachibouzouk onderzoekt de industriële herhaling van kunsticonen. Wat wordt er van een symbool als je het kopieert, dan nog eens de kopie kopieert en vervolgens over de referenties zelf, al generaties, heen schildert? Misschien iets wat eerlijker is: een werk dat accepteert dat het niet in één keer geboren werd, maar in een lawaaierige culturele roech, een carnavalesk beeld- en remixgeweld.

Door deze lagen van verwijzingen te stapelen, verandert de kunstenaar het blikje — een alledaags object, symbool van consumptie, pop-fetish — in een metafoor voor ons tijdperk van verzadiging: alles is al gezien, gereambacht, afgeleid… en toch, met één unieke handeling (en enkele goede aerosols), ontstaat er iets nieuws. Een beetje alsof je, na veel rond te draaien in een museum van spiegels, uiteindelijk je eigen reflectie ziet.

Met veel geest, een sprankeltje rebelse vrijheid en een vrolijke luciditeit herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien wel vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar toch een spel. En in dit spel zijn zijn Tomato Soup Can de stukken die alle sloten doen springen.