Anton Kaestner - #377 - S - " Glass Sea 2 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
Mijn tweede glas-schilderij, een glas gered uit Marokko in 1994.
#377 - S - " Glass Sea 2 ".

Spraydak: acryl op 3 mm glasplaat.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een originele werken "multilagen" waarvan de glanzende afwerking "glossy" nabij de toepassing van een hars uniek is.
Transparantie over de afdruk.

Afmetingen : Inch 8,9 × 10 × 0,12 / 22,5 × 25,5 × 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Een heel kleine kras aan de achterkant; die maakt deel uit van het werk.
Luxe lijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 × 1,38 / 0,6 × 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending voor een additionele prijs van 60€ incl. btw.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een Certificaat van Echtheid vergezelt het.
De levering is gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden in heel Europa geëxposeerd, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en keuzemogelijkheden op www.antonkaestner.com.

Volgende solo-expositie: Genève 18/28 juni 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylics in A4- en vervolgens A3-notitieboeken – ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je afkomen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer genegenheid kunnen inspireren. Ik voelde me aanvankelijk aangetrokken tot non-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop van de tijd, en hoewel ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

Echter, het pad om werkelijk kunstenaar te worden, was niet onmiddellijk.

Gedurende meer dan drie decennia heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten naar Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, onderdompelde ik mezelf in de lokale kunstscènes en ging ik op in de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière was kunst altijd een deel van mij, zachtjes sudderend onder het oppervlak. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om vrij te breken van de wereld en me op mijn innerlijke zelf te concentreren.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elke nieuwe werken is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan doorleven. Door mijn kunst hoop ik anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een andere hoek te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gecommitteerd. Ik heb mijn studio in Parijs opgericht en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn openbare artistieke carrière, en tot mijn verrassing kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een lege kelkkel van een sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, laat een onderscheidende benadering van kunst zien, afgewenteld van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverven, metalen pigmenten en sprays op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces zorgt ervoor dat ik het werk niet kan zien zoals het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik sta toe dat “toevallige experimenten” -alles kan- de uitkomst, de lagen & spiegelingen die ik creëer, sturen en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toevalligheid vragen; zinvolle “toevallingen” zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze benadering die resoneert met het openbarings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit krijgt: ik ben blij wanneer ik “onverhandelbare noodzakelijke dingen” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische opvatting” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar verruiming van bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd onderdeel is geweest van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder voorwerp. Zoals alle voorwerpen, zijn ze voorwerpen op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen doel en geen eind hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en de lichtgevenheid van gebrandschilderd glas kan oproepen, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glanzende huid waardoor men iemands silhouet kan zien, verschillend bij elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een bescheiden spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De interactie van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen, vereist enkel empathie. Hopelijk zal de spel tussen “details voor de nabije” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel”, kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik beweer niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat kan worden bereikt. Eenvoudigweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanzet mijn vaardigheden te verfijnen en verder te verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij geen hulp van ons nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van actuele kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat wordt gedefinieerd niet door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—schitterende velden van kleur en licht in plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op de uiteindelijke afbeelding dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde bedoelingen.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegd Betekenis. Door de werken te omschrijven als “zonder voorwerp” en te laten hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik de verwachting van verhaal zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om af te stappen van decoderen en te kiezen voor een directer soort kijken.

Dit leidt tot de tweede intention: de Primacy of Lived Experience. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stil evenement om te voelen—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft het stuk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Process als Belichaamde Gedachte. Schilderen aan de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle in het maakproces. Ik stel omstandigheden vast, maar geef de uitkomst op, zodat het schilderij een onafhankelijke “object of itself” wordt, volledig onthuld alleen wanneer het voltooid is. Het is een stille vergelijking met fotografische ontwikkeling—een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties bevat een aantal zachte paradoxen die het werk dragen:

Chance en Discipline
Ik spreek van “zinvolle ‘toevalligheden’”, maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur wordt met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te “communiceren” via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt niet een bewering, maar een toestand—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare kalmte.

Nostalgie voor het Vreemde Heden
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar het is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onverhandelbare noodzakelijke dingen” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Moeiteloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “op eigen kracht is ontstaan.” Ik dwaal af naar wat volkomen onvermijdelijk aanvoelt.
In die geest ben ik gaan voelen dat “het tijdperk van het informele nog maar net is begonnen.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, alhoewel wellicht met minder angst en meer rust—een informalisme waar toevalligheid geen ruptuur is, maar een stille medewerkende.

In essentie is het een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring eerder dan naar intellectuele rationalisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.
Tot slot is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van een enkel streven. Ik heb gemerkt dat een praktijk geworteld in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen die spanningen, naar mijn overtuiging, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner