Arthur Rhodes (1944) - Giallo Cromo n.1889

Arthur Rhodes “Giallo Cromo n.1889”

Dit buitengewone en imposante olieverfschilderij op doek, met indrukwekkende afmetingen van 95 x 76 cm met een diepte van 2 cm en een structurele gewicht van 3,200 kg, vormt een verfijnde, dissonante en hooggecodeerde parodie op het beroemde Zelfportret uit 1889 van Vincent van Gogh, bewaard in het Musée d'Orsay.

Het werk draagt de originele handtekening van de kunstenaar Arthur Rhodes (illustrator en cartoonist voor de New York Times) en de datering 1983 rechtsonder, waardoor het zich ont pakt als een uniek stuk met uitzonderlijke visuele impact en conceptueel begrip.

De schilder reinterpret ariaert meesterlijk de post-impressionistische taal van de Hollandse meester en voegt een element van verbijsterende en ironische alledaagsheid toe: de domestische en intieme daad van tandenpoetsen.

Echter, de ironie wordt diep en tragisch op het moment dat men kijkt naar het object van de wasbeurt: Van Gogh gebruikt niet gewoon tandpasta, maar knijpt uit een tube olieverf waarvan op het etiket duidelijk Jaune staat geschreven, oftewel geel.

Dit detail is geen simpele visuele gag, maar een krachtig en geleerd historiografisch verwijzing naar de psychische stoornissen die Van Gogh teisterden tijdens zijn verblijf in Arles; verschillende getuigenissen uit die tijd vertellen namelijk dat Van Gogh in momenten van diepe crisis probeerde zijn eigen kleuren in te slikken, in het bijzonder de chromen geel, een kleur die hij dol liefhad en waarin hij het licht, de zon en een vorm van vitale en reddende warmte identificeerde.

In Rhodes’ werk wordt de handeling van tandenpoetsen met gele verf een metafoor voor de schilderkunst die letterlijk en fysiek in het lichaam van de kunstenaar doordringt, hem voedt en tegelijk uitholt.

Het gele schuim dat uit de mond vloeit en de kraag van het blauw-groene jasje besmeurt, symboliseert de cromatische obsessie die de grenzen van het doek overstijgt en vlees wordt.

Technisch gezien imiteert de maker met buitengewone stilistische bekwaamheid het kenmerkende dynamische en gepijnigde penseelwerk van Van Gogh.

De achtergrond is een hypnotiserende draaikolk van golvende penseelstreken in tinten wit, lichtblauw en azuur die expliciet verwijzen naar de turbulente sferen van de Sterrennacht en de lucht van het oorspronkelijke zelfportret, en zo een gevoel van voortdurende beweging en psychologische spanning oproepen.
Het gezicht van de kunstenaar, gevangen met een doordringende en hallucinatoire blik door sterke groene en oranje schakeringen, toont een sterke materiaale driedimensionaliteit, versterkt door een dicht en levendig lijnenwerk dat de gezichtsspieren en de geconcentreerde uitdrukking vormgeeft.

De linkerhand houdt de tube met een stevige en realistische greep vast, terwijl de rechterhand met een groene tandenborstel een gebaar maakt dat de alledaagsheid van de dagelijkse routine verenigt met de solemniteit van een artistiek ritueel.

Het werk, ingelijst met een sobere en elegante houten omlijsting die het koele palet van het schilderij benadrukt, verkeert in uitstekende staat van behoud en toont een pittige schildertechnische textuur die rijk, dicht en levendig is, ideaal voor veeleisende verzamelaars van hedendaagse kunst, avant-garde of liefhebbers van het combineren van grote kunstgeschiedenis en conceptuele satire.

Arthur Rhodes “Yellow Cromo n.1889”

This extraordinary and commanding oil on canvas painting, measuring an impressive 95 by 76 cm with a depth of 2 cm and a total weight of 3.200 kg, represents a highly sophisticated, irreverent, and intellectually sharp parody of Vincent van Gogh's iconic 1889 Self-Portrait housed in the Musée d'Orsay.

The artwork is hand-signed and dated in the lower right corner by the artist Arthur Rhodes ( worked For New York Times), 1983, making it a unique and compelling piece of contemporary art history. Rhodes masterfully replicates the post-impressionist visual vocabulary of the Dutch master while injecting a surreal element of mundane domesticity, the intimate act of brushing one's teeth.

The irony, however, runs far deeper than a superficial comic sketch, upon closer inspection, Van Gogh is not using toothpaste but is instead squeezing a tube of artist oil paint, explicitly labeled with the French word Jaune, meaning yellow.

This precise detail is a brilliant historiographical reference to the severe psychological crises that tormented Van Gogh during his time in Arles, historical records and letters note that during his most intense episodes of mental distress, Van Gogh attempted to ingest his own pigments, specifically the chrome yellow he so deeply worshiped, a color he associated with pure sunlight, warmth, and spiritual salvation.

In Rhodes' interpretation, the act of brushing his teeth with yellow paint becomes a poignant metaphor for a painter whose art literally consumes him from the inside out, the bright yellow pigment spilling from his mouth and dripping onto his teal jacket symbolises an artistic obsession so absolute that it transcends the canvas to contaminate the body. Technically, the painting demonstrates an exceptional command of the post-impressionist style, the background is rendered in an impasto Arthur Rhodes “Giallo Cromo n.1889” featuring a hypnotic vortex of swirling brushstrokes in shades of white, turquoise, and pale blue, directly evoking the turbulent sky of The Starry Night and the restless energy of the original self-portrait.

The facial features are defined by short, rhythmic strokes of contrasting green and orange tones, capturing the piercing, hallucinatory gaze that is so characteristic of Van Gogh's late psychological portraits.

The left hand firmly grasps the metal paint tube, showing realistic anatomical detail, while the right hand maneuvers a green toothbrush, transforming a trivial morning routine into a solemn and tragic artistic ritual.

Enclosed in a simple, dark wooden frame that perfectly complements the cool, vibrant palette of the canvas, this artwork is in excellent state of preservation, its thick, rich textual surface offers remarkable visual depth, making it a stellar acquisition for discerning collectors of modern art, post-impressionist homages, and conceptually driven visual satire.