Rafael Jutglat Pujol (1889 - 1961) - Cesta con cerezas

Signed by the artist at the bottom

De toestand van het werk in het algemeen is goed, alleen commentaar dat het enkele craquelures vertoont door de jaren heen

Het werk wordt ingelijst aangeboden

Afmetingen van het werk: 38 cm hoog x 41 cm breed

Afmetingen van de lijst: 47 cm hoog x 55 cm breed

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

RAFAEL JUTGLAR PUJOL (Badalona, 1889 - Barcelona, 1961)

Rafael Jutglar Pujol werd geboren in Badalona op 11 oktober 1889 en overleed in Barcelona in 1961. Hij volgde lessen aan een Kunst- en Ambachtschool in Barcelona, waar zijn voorliefde voor tekenen en schilderen ontloken werd, hetgeen later het grootste deel van zijn professionele activiteit zou bepalen.

Toen hij nog heel jong was, vertrok hij naar Cuba met zijn broer Miguel. Daar werkte hij als tekenaar-projectontwerper, en daarnaast leverde hij kritiek op kunst in het prestigieuze Diario de la Marina van Havana. Onder zijn activiteiten in die landen valt te vermelden dat hij meewerkte aan de werkzaamheden van het presidentieel paleis, het Casino Español van Havana, het monument ter ere van Maceo en het Centro Asturiano. Het feit is dat zowel hij als zijn broer in Cuba goed gelieerd waren aan officiële kringen.

Terug in Spanje werkte hij in Badalona bij de Compañía Catalana de Productos Químicos als tekenaar van februari tot juli 1918. Het is op die datum dat hij zich verplaatst naar Sabiñánigo en als teken- en planontwerper bij EIASA binnenkomt. In dit bedrijf zou hij twee perioden achter elkaar doorbrachten met een verblijf in Huesca, te weten: in het genoemde bedrijf van juli 1918 tot april 1921, en van januari 1925 tot november 1927, met het intermedium 1921-1925 in Huesca. Van september 1926 tot november 1927 werd hij overgebracht naar Panticosa. Bij EIASA werkte hij aan projecten gerelateerd aan watervallen en gebouwen. Uit zijn verblijf in Huesca weten we dat hij werkte bij het Militair Commando voor bouwwerken.

In 1927 verlaat hij EIASA en tot 1930 werkt hij te Sabiñánigo als Uitvoerder/Contractor. Wellicht is dit de periode die ons het meest interesseert, aangezien hij duidelijk zijn persoonlijke stempel heeft achtergelaten. Gedurende die drie jaar realiseert hij diverse werken: Casa LACOMA (het oude) bij de Puente de Sardas, wat de eerste was die hij deed, Casa van ROSENDO BIESCAS, die nog steeds overeind staat waar De Almacenes Arrudi nu is gevestigd, Casa ABADIAS (of de VINATERO), inmiddels verdwenen, waar nu “El Barato” gevestigd is, Casa van HISPANO TENSINA, ook verdwenen, Casa LAGUARTA waar hij woonde en waarvan nog zichtbare resten over zijn, maar zeker is zijn meest representatieve werk de bouw van de Kerk van Christus Koning. In 1929 werd de bouw van deze kerk voltooid (later zou het worden gemoderniseerd), gezegend op 5 mei door de Heiligste Heer Bisschop Don Juan Villar Sanz; en zoals het niet anders kon, maakte Rafael Jutglar precies het oorspronkelijke zegel van de parochie.

In 1930, nadat Casa Rosendo Biescas was voltooid, bleef hij de opdracht houden om de weg van Sabiñánigo-dorp naar het station te bouwen, hoewel hij deze niet kon voltooien door faillissement.

Maar zijn activiteit in Sabiñánigo beperkte zich niet tot de bouw; er bleef tijd over voor tekening en schilderkunst (sommige werken uit de expositie dateren uit de Sabiñánigo-periode), om programmaposters voor feesten te maken, briefhoofdingen, facturen, diverse logo’s, enz. Zelfs oudere mensen herinneren zich dat hij de linten voor de lintencarreras schilderde bij feestelijkheden. Hij gaf zelfs les in Tekenen in Casa VICTOR, waar hij ook enige tijd woonde. Hij heeft zich zeker volledig geïntegreerd in de Sabinánigose samenleving en wordt herinnerd om zijn jovialiteit en vriendelijkheid en enkele anekdotes in zijn auto van het type „torpedo".

Wat zijn stijl betreft, kan opgemerkt worden dat hij beïnvloed was door de modernistische stroming van het eerste kwart van de twintigste eeuw. De opkomst van de modernistische stijl in de Aragonese architectuur was een relatief late verschijnsel, nauw verbonden met de verspreiding van de Catalaanse modernisme, met name de „florale stijl”. Hoewel het een beweging was die in hoofdzaak stedelijk was, paste Jutglar het in Sabiñánigo toe op een persoonlijke manier, zowel in de architectuur als in de grafische kunsten: bloemige en botanische vormen, spel met ronde en rechte lijnen, allegorische figuren, enz.

Rafael Jutglar verliet Sabiñánigo in 1931 en woonde tot aan zijn dood in 1961 in Barcelona. Die dertig jaren wijdde hij volledig aan tekenen en schilderkunst, en liet een zeer uitgebreid oeuvre na, waarvan in deze Expositie een klein deel wordt getoond. Wat zijn schilderkunstige activiteit in deze periode betreft, kunnen twee exposities worden benadrukt: in 1949 een tentoonstelling van tekeningen in de Sala Caralt in Barcelona, met goede kritiek, en in 1953 in het Casa de Cultura van San Sadurní de Noia.

Na dertig jaar na zijn dood en zestig jaar na zijn vertrek uit ons dorp, heeft de "Amigos de Serrablo" deze man teruggevonden die zijn sporen heeft achtergelaten in de korte geschiedenis van het industriële Sabiñánigo. Rafael Jutglar zal ongetwijfeld beter bekend worden in Sabiñánigo dankzij deze Expositie.