Pacifico Sidoli (1868-1963) - Ultima visione di Tiepolo

Pacifico Sidoli

Pacifico Sidoli (Rossoreggio di Bettola, 17 maggio 1868 – Piacenza, 23 marzo 1963) is geweest een beroemd en langlevend schilder uit Emilia, wiens productieve oeuvre bijna een eeuw Italiaanse kunstgeschiedenis heeft doorkruist. Opgeleid aan het Istituto Gazzola in Piacenza onder begeleiding van Bernardino Pollinari, behield de kunstenaar aanvankelijk de academische canon van de laatnegentiende-eeuwse naturalistische stijl. Desalniettemin verruimde zijn visie aanzienlijk door een lange periode in Parijs, begonnen in 1895 en bijna twintig jaar duurde, waarin hij in aanraking kwam met de nieuwe Europese schilderkunstelijke stromingen aan het eind van de twee eeuwen. Ondanks de internationale ademhaling behield hij altijd een diep verband met zijn geboortestreek en met de stad Milaan, waar zijn atelier een veel bezochte ontmoetingsplaats werd voor intellectuelen en verzamelaars.

Wat stijl en poëzie betreft, onderscheidde Sidoli zich door een oprechte, lyrische en contemplatieve taal, stevig geworteld in een verismo van Lombardisch-Emiliaanse oorsprong. Zijn techniek, trouw aan de waarneming van het echte, bleek open voor experimentatie: in zijn heldere landschappen en genretaferelen treffen men frequente incursies in de divisionistische techniek, gekenmerkt door een levendige en gefragmenteerde penseelvoering, soms vergezeld door themas met een symbolistisch adem. Hij was een zorgvuldige onderzoeker van de natuur en de menselijke figuur, kwaliteiten die hem tot een veelgevraagd portretschilder maakten, met waardigheid en cromatische gevoeligheid in het vastleggen van persoonlijkheden van het kaliber van Giosuè Carducci en collega-schilder Filippo Carcano.

Zijn onuitputtelijke creatieve drang, die hem letterlijk tot aan het ziekbed schilderde, leverde hem belangrijke opdrachten op en een brede verspreiding van zijn werken in prestigieuze publieke en private collecties. In het publieke domein worden onder meer genoemd zijn eerste altaarstuk, San Folco Scotti (1892) voor de kerk van Sant’Eufemia in Piacenza, de tempera’s voor het plafond van het pand van de Banca Cattolica (tegenwoordig de Centrale Postvan Piacenza) en het majestueuze historische doek bewaard in Casa Madre degli Scalabriniani. Tegenwoordig prijken zijn schilderijen in belangrijke instellingen, waaronder de Galleria d'Arte Moderna Ricci Oddi in Piacenza (die hem in 1996 een ruime retrospectief wijdde), de collectie van de Fondazione di Piacenza e Vigevano en het Museo Antoniano in Padua.

DESCRIZIONE


Laatste visie op Tiepolo
Olie op karton

In "Laatste visie op Tiepolo", een titel die de kunstenaar op de achterzijde van de kleine paneel heeft vermeld, afbeeldt Pacifico Sidoli Giambattista Tiepolo, een van de grootste schilders van het Venetiaanse rococo uit de 18e eeuw. De meester wordt voorgesteld op gevorderde leeftijd, zittend in zijn eigen studio, wellicht tijdens het werken aan zijn laatste werk.
De scène is opgebouwd rondom het moment van de ideevorming. Voor Tiepolo lijkt de hemel vorm te krijgen als een visioen: op het kunstwerk zijn paarden, mythologische figuren en nauwelijks genoemde aanwezigheid te zien, die verwijzen naar de Olympische goden en de open hemelen van zijn beroemde fresco’s.
Sidoli interpreteert dus het creatieve proces als een overgang tussen werkelijkheid en verbeelding. De studio, met het ezel en de schildergereedschappen, blijft verankerd in een concrete dimensie, terwijl de hemel voor de kunstenaar tot leven komt met beelden uit zijn schilderachtige fantasie.
Het donkere palet, het gecontroleerde licht en de snelle penseelstreeks geven het werk een geclusterd en intens karakter. Een bijzonder schilderij in Sidoli’s productie, gebouwd als eerbetoon aan Tiepolo en aan de visionaire kracht van zijn schilderkunst.

CONDITION REPORT

Buona la condizione generale. Opera integra in ogni sua parte con cromia e pennellata vivide e ben leggibili.
Spedizione tracciata ed assicurata con adeguato imballo.