Dit schilderij op karton dateert uit 1925 en betreft een werk van de Belgische kunstenares Léonie van Marcke (1862-1936). Na decennialang in het bezit geweest te zijn van de poetshulp van de schilderes, kwam het terecht bij haar kinderen die het eveneens decennialang in hun bezit hadden. Het schilderij toont een prachtig portret van een jachthond. Een sfeervol werk met een doorleefde, historische uitstraling. Het is rechtsonder handgesigneerd. - Kunstenares: Léonie van Marcke (1862-1936) - Medium: Olieverf op karton - Titel: Portret van jachthond - Jaar: 1925 - Afmetingen: 35,5 x 54 cm (zonder frame), 44 x 63 cm (met frame) Biografie Léonie Catherine Josephine van Marcke de Lummen (1862, Luik – 1936, Sint-Idesbald) was een Belgische kunstenares die afkomstig was van een Vlaams-Brusselse kunstenaarsfamilie, maar zich op jonge leeftijd vestigde in Luik. Ze was de dochter van de Luikse kunstschilder Édouard van Marcke (1815–1884) en de tekenares Marie Catherine Demany. Daarnaast was ze de nicht van de internationaal beroemde Franse landschaps- en dierenschilder Émile van Marcke (1827–1890). In 1888 trouwde ze met de vermogende Luikse ingenieur en industrieel Armand Mottart, waarna ze haar kunstwerken signeerde als "Mme L. Mottart van Marcke" of kortweg "Léonie Mottart-van Marcke". Omdat openbare kunstacademies in de 19e eeuw vaak nog beperkt toegankelijk waren voor vrouwen, genoot Léonie een hoogwaardige private opleiding binnen haar directe, artistieke netwerk. Haar ouders waren haar absolute eerste leermeesters. Van hen leerde zij de basis van het academisch tekenen en de veeleisende techniek van de aquarelkunst. Via haar vaders netwerk kwam ze in aanraking met de technieken van de traditionele Luikse landschaps- en genreschilders. Léonie Mottart-van Marcke blonk uit in technisch zeer verfijnde, realistische en ietwat romantiserende weergaven. Haar oeuvre laat zich opdelen in een aantal specifieke genres: bloemstillevens, dierportretten en genrescenes. Net als haar bekende oom Émile en vader Édouard had ze een scherp oog voor anatomie. Ze schilderde regelmatig honden, paarden en vee. Waar ze in haar vroege carrière (jaren 1880) voornamelijk werkte met aquarel en pastel op papier of karton, stapte ze vanaf de jaren 1890 vaker over op olieverf op canvas en experimenteerde ze met grafische etstechnieken. Ze exposeerde regelmatig en met succes op de officiële kunstsalons in Luik, Brussel en Antwerpen, wat in die tijd voor een vrouwelijke schilder de ultieme erkenning was. Haar historische relevantie wordt bevestigd door haar opname in de Bénézit (Dictionnaire des Peintres, Sculpteurs, Dessinateurs et Graveurs), het absolute standaard-naslagwerk voor de internationale kunstgeschiedenis. Een belangrijk deel van haar artistieke nalatenschap (waaronder een grote collectie tekeningen en aquarellen) wordt vandaag de dag beheerd en permanent bewaard in het Musée de la Vie wallonne in Luik.