Rafael Jutglat Pujol (1889-1961) - Retrato

Getekend door de kunstenaar onderaan

De algemene staat van het werk is goed

Het werk wordt ingelijst gepresenteerd

Afmetingen werk: 30 cm hoog x 23 cm breed

Afmetingen lijst: 32 cm hoog x 25 cm breed

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

RAFAEL JUTGLAR PUJOL (Badalona, 1889 - Barcelona, 1961)

Rafael Jutglar Pujol werd geboren in Badalona op 11 oktober 1889 en overleed in Barcelona in 1961. Hij volgde zijn studie aan een School of Arts and Crafts in Barcelona, waar zijn voorliefde voor tekenen en schilderen ontkiemde, en dit zou uiteindelijk de grootste vrucht van zijn professionele activiteit worden.

Toen hij nog erg jong was, vertrok hij met zijn broer Miguel naar Cuba. Daar werkte hij als technisch tekenaar en leverde bovendien kunstkritiek in de prestigieuze Diario de la Marina in Havana. Onder zijn activiteiten in dat land geldt te noemen dat hij meewerkte aan de werkzaamheden van het Presidencia-Palacio, het Casino Español de La Habana, het monument voor Maceo en het Centro Asturiano. Het is waar dat hij en zijn broer in Cuba op officieus vlak erg goedcontact hadden.

In Spanje werkte hij in Badalona bij de Compañía Catalana de Productos Químicos als tekenaar van februari tot juli 1918. In die periode verhuist hij naar Sabiñánigo en treedt daar in dienst bij EIASA als tekenaar. In dit bedrijf zal hij twee periodes doorbrengen, onderbroken door een verblijf in Huesca, namelijk in het genoemde bedrijf van juli 1918 tot april 1921, en van januari 1925 tot november 1927, met het interval 1921-1925 in Huesca. Van september 1926 tot november 1927 werd hij naar Panticosa overgebracht. Bij EIASA werkte hij aan projecten gerelateerd aan watervallen en gebouwen. Uit zijn verblijf in Huesca is bekend dat hij bij het Militair Commando voor bouwwerkzaamheden werkte.

In 1927 verlaat hij EIASA en werkt tot 1930 in Sabiñánigo als Projectontwikkelaar en Aannemer. Wellicht is dit de periode waarin hij het meest opvalt, omdat hij duidelijk zijn persoonlijke stempel achterliet. Gedurende die drie jaren realiseert hij verschillende werken: Casa LACOMA (de oude) bij de Puente de Sardas, de eerste die hij maakte; Casa van ROSENDO BIESCAS, nog steeds staand waar nu de "Almacenes Arrudi" is; Casa ABADIAS (of de VINATERO), al lang verdwenen, waar nu "El Barato" is; Casa van HISPANO TENSINA, ook verdwenen; Casa LAGUARTA waar hij woonde en waarvan nog resten zichtbaar zijn. Maar natuurlijk is zijn meest representatieve werk de bouw van de Iglesia de Cristo Rey. In 1929 werd de bouw van deze kerk voltooid (jaren later zou het worden gerenoveerd) en gezegend op 5 mei door de Heilige Bisschop Don Juan Villar Sanz; en zoals het hoort maakte Rafael Jutglar precies het originele zegel-stempel van de parochie.

In 1930, na voltooiing van Rosendo Biescas’ huis, bleef hij bij de aannemer voor de bouw van de weg van Sabiñánigo-dorp tot het station, maar hij kon deze niet voltooien door een faillissement.

Maar zijn activiteit in Sabiñánigo beperkte zich niet tot de bouw; Rafael Jutglar had tijd voor tekenen en schilderkunst (enkele werken uit de Expositie komen uit de tijd in Sabiñánigo), om ruimten van feestprogramma's te ontwerpen, kopteksten van brieven, facturen, diverse logo’s, enz. Zelfs oudere mensen herinneren zich dat hij de linten van de loopwedstrijden schilderde bij de fiëstas. Hij gaf zelfs tekenlessen in Casa VICTOR, waar hij ook enige tijd woonde. Hij integreerde zich in de Sabinánigo-gemeenschap en men herinnert zich zijn jovialiteit en vriendelijkheid, en enkele anekdotes in zijn auto, een auto van het type torpedo.

Wat zijn stijl betreft kan worden opgemerkt dat hij beïnvloed werd door de modernistische stroming uit het eerste kwart van de eeuw. De opkomst van de modernistische stijl in de Aragonese architectuur was een relatief late ontwikkeling en nauw verbonden met de verspreiding van het Catalaanse modernisme, met name de "florale stijl". Hoewel het een beweging was die primair stedelijk van aard was, paste Jutglar het toe in Sabiñánigo op een persoonlijke manier, zowel in de architectuur als in de grafische kunsten: florale en flora elementen, speels met kromme en rechte lijnen, allegorische figuren, enz.

Rafael Jutglar verliet Sabiñánigo in 1931 en woonde tot zijn dood in 1961 in Barcelona. Die drieëndertig jaar wijdde hij zich volledig aan tekenen en schilderkunst, en liet een ruim oeuvre na, waarvan in deze Expositie een klein deel wordt getoond. Wat zijn schilderkunst betreft in deze periode, kunnen twee tentoonstellingen worden genoemd: een in 1949 met tekeningen in de Sala Caralt in Barcelona, met een goede recensie, en een andere in 1953 in Casa de Cultura van San Sadurní de Noia.

Na dertig jaar na zijn dood en zestig jaar na zijn vertrek uit ons dorp, heeft "Amigos de Serrablo" deze man weer onder de aandacht gebracht die zijn indruk heeft achtergelaten in de korte geschiedenis van het industriële Sabiñánigo. Rafael Jutglar zal ongetwijfeld beter bekend worden in Sabiñánigo vanaf deze Expositie."