Antonio Nasuto - Madame Marguerite Gautier





Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 139016 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Beschrijving van de verkoper
Olie op doek van jute, 60x80.
Antonio Nasuto behaalt zijn diploma in Architectuur aan de Universiteit van Napels, waar hij daarna een driedelige specialisatie in Ontwerp voltooit. Deze multidisciplinaire opleiding beïnvloedt zijn visuele taal decisief, gekenmerkt door strengheid in de compositie en aandacht voor de structuur van het beeld.
Hij is momenteel docent Anatomische Kunst aan de Accademia di Belle Arti di Foggia, en combineert het lesgeven met een voortdurend schilderkundig onderzoek dat gericht is op het menselijk lichaam en de narratieve dimensie van de figuur.
Hij exposeert in solo- en groepstentoonstellingen binnen binnen- en buitenland. Tot de belangrijkste behoren: de solo’s in het Palazzetto dell’Arte di Foggia (2002, 2003), de groepstentoonstelling gewijd aan P. P. Pasolini in het Tribunale della Dogana di Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie in de Galleria d’Arte Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” in Rome (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale in Palazzo delle Arti Beltrani in Trani (2011), de solo in Palazzo Ducale Paternò Caracciolo in Pietramelara (2013) en L’ospite inatteso in Villetta Barrea (2016).
Dit schilderij gaat expliciet in dialoog met de figuur van Marguerite Gautier, hoofdpersonage in De dame met de veertjes van Alexandre Dumas fils, icoon van een fragiele en absolute vrouwelijkheid, tussen verlangen en opoffering in balans. De naaktheid is hier geen vertoning, maar een existentieme condition: het lichaam wordt de plaats van de waarheid, de laatste ruimte waar liefde en verlies samenvallen.
De houding, ingetrokken en tegelijk aangeboden, suggereert een tijd van wachten of afscheid nemen, terwijl het stedelijk landschap op de achtergrond — afstandelijk, bijna uitgewist — verwijst naar een Parijs die al vreemd is, herinnering aan een wereldse leven die niet langer bewoond kan worden.
In deze dialoog tussen schilderkunst en literatuur krijgt de vrouwelijke figuur een universele waarde: geen portret, maar symbool.
Olie op doek van jute, 60x80.
Antonio Nasuto behaalt zijn diploma in Architectuur aan de Universiteit van Napels, waar hij daarna een driedelige specialisatie in Ontwerp voltooit. Deze multidisciplinaire opleiding beïnvloedt zijn visuele taal decisief, gekenmerkt door strengheid in de compositie en aandacht voor de structuur van het beeld.
Hij is momenteel docent Anatomische Kunst aan de Accademia di Belle Arti di Foggia, en combineert het lesgeven met een voortdurend schilderkundig onderzoek dat gericht is op het menselijk lichaam en de narratieve dimensie van de figuur.
Hij exposeert in solo- en groepstentoonstellingen binnen binnen- en buitenland. Tot de belangrijkste behoren: de solo’s in het Palazzetto dell’Arte di Foggia (2002, 2003), de groepstentoonstelling gewijd aan P. P. Pasolini in het Tribunale della Dogana di Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie in de Galleria d’Arte Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” in Rome (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale in Palazzo delle Arti Beltrani in Trani (2011), de solo in Palazzo Ducale Paternò Caracciolo in Pietramelara (2013) en L’ospite inatteso in Villetta Barrea (2016).
Dit schilderij gaat expliciet in dialoog met de figuur van Marguerite Gautier, hoofdpersonage in De dame met de veertjes van Alexandre Dumas fils, icoon van een fragiele en absolute vrouwelijkheid, tussen verlangen en opoffering in balans. De naaktheid is hier geen vertoning, maar een existentieme condition: het lichaam wordt de plaats van de waarheid, de laatste ruimte waar liefde en verlies samenvallen.
De houding, ingetrokken en tegelijk aangeboden, suggereert een tijd van wachten of afscheid nemen, terwijl het stedelijk landschap op de achtergrond — afstandelijk, bijna uitgewist — verwijst naar een Parijs die al vreemd is, herinnering aan een wereldse leven die niet langer bewoond kan worden.
In deze dialoog tussen schilderkunst en literatuur krijgt de vrouwelijke figuur een universele waarde: geen portret, maar symbool.

