Salontafel - Alpen - 19e eeuw

Salontafel van Italiaanse makelij in gesneden walnoothout, met centrale kolom en viervlak basis versierd met acanten en voluten, afgewerkt met een onbehoorlijk blad van Verde Alpi-marmer, met een grillig contour en sterk uitgesneden. Renaissance Revival / neorenaissance-stijl, Italië, eind 19e eeuw, circa 1870–1900.

Herkomst: Italië
Periode: eind 19e eeuw, circa 1870–1900
Stijl: Neorenaissance / Renaissance Revival, met neoclassische elementen
Materialen: massief hout, waarschijnlijk walnoot, gesneden en gepatineerd; Verde Alpi-marmer
Afmetingen: 49 × 93 × 51 cm

Elegant en ongewone Italiaanse salontafel uit eind 19e eeuw, staande op een prominente centrale basis in veelvuldig gesneden hout en afgewerkt met een dik verde marmeren blad in een bijzonder zeldzaam en expressief formaat. In plaats van het gebruikelijke rechthoekige ontwerp vertoont het blad een bewust golvende omtrek, met een ruime gebogen fore, gebogen uiteinden, schuine hoeken en licht convergerende zijkanten, waardoor een bijna ovale en sculpturale silhouet ontstaat. Deze uitsnijding, speciaal uitgevoerd voor dit meubelstuk, vormt een van de belangrijkste kenmerken en onderscheidt het duidelijk van historistische salontafels die gangbaar zijn.

Het marmer, donkergroen met witte en lichtgroene aderen, vertoont kenmerken die passen bij Verde Alpi, een Italiaanse stenen die zeer gewaardeerd wordt in decoratief meubilair. De dikte van het blad en de geges-omlijste rand versterken de monumentale uitstraling van het stuk.

De basis toont een robuuste centrale gedraaide en geslepen zuil, versierd met grote acanthusbladeren, kaneleringen en annulaire lijsten, ondersteund door vier ruime radiale poten. Deze zijn verrijkt met voluten, longitudinale kaneleringen, geometrische reserves en acanthusbladeren aan de uiteinden, wat een tegelijkertijd architectonische en sculpturale compositie oplevert.

Het ontwerp haalt direct uit het repertoire van de Italiaanse renaissance, hervertalen volgens de historicistische smaak van de tweede helft van de XIXe eeuw. De combinatie van de sterke viervlak basis, de elaboratelijk gebeitelde centrale kolom en het uitzonderlijk uitgesneden marmeren blad geeft het stuk een zeer eigen identiteit en een decoratieve aanwezigheid die hoger is dan die van meer conventionele exemplaren uit dezelfde periode.

De constructie, de uitgebreide handmatige houtwerk en de zichtbare veroudering op de onderzijde komen overeen met een productie uit de achttiende/negentiende eeuw. Toont slijtage, kleine sporen, toonverschillen en een patina die bij de leeftijd past; er is een onmerkbaar klein verzakkingtje in het blad, maar de structurele integriteit blijft goed.