Antonio Sadurní (1927-2014) - Invierno

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk van Antonio Sadurní, dat twee wandelaars weergeeft die een winters pad bewandelen richting een kleine nederzetting, onder een bewolkte hemel en voor de imposante aanwezigheid van besneeuwde bergen. Het schilderij valt op door zijn uitstekende techniek en de grote schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen van het werk: 60x73x2 cm.
· Olie op doek met handtekening van de kunstenaar rechtsonder.
· Het werk verkeert in een goede staat van conservering.

Het werk komt uit een exclusieve particuliere collectie in Girona.

Belangrijke opmerking: de aanwezige foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een expert van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), met hoogwaardige materialen om de bescherming te garanderen. De prijs voor verzending dekt zowel de kosten van professionele verpakkingen als het eigen transport.
De verzending vindt plaats via Correos, GLS of NACEX met tracking. Internationale verzendingen mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een uitgestrekt winterlandschap, gedomineerd door een koude, stille en diep evocatieve sfeer. De compositie leidt de blik van een pad in het voorste plan naar een klein dorpje in de verte, vrijwel samensmeltend met de horizon. De kale begroeiing, de met sneeuw bedekte bergen en de bewolkte hemel bouwen een scène van grote rust, waarin de natuur lijkt stil te staan onder de kalmte van de winter.

Het pad neemt een centrale positie in het werk in. Het begint onderaan en beweegt naar het midden via een zachte bocht, wat een duidelijk gevoel van diepte creëert. Het vochtige en onregelmatige oppervlak bestaat uit een combinatie van tinten bruin, grijs, paars en witachtig. Daarop zijn kleine restjes sneeuw, stenen, plassen en donkere aarde zones te onderscheiden die wijzen op ontdooien of het recente passeren van wandelaars. Deze variëteit aan tinten geeft naturaliteit aan het pad en versterkt het gevoel een werkelijk gelokale plek te bekijken, geleefd en bewandeld.

Aan beide zijden van het pad strekt zich overvloedige begroeiing uit, hoewel beïnvloed door de kou van het seizoen. De bomen hebben praktisch geen bladeren meer en tonen kale takken die omhoog reiken naar de hemel. Aan de linkerkant bevinden zich enkele hoge, donkere stammetjes die als een natuurlijk kader fungeren, terwijl aan de rechterkant de takken een dichter en in elkaar verweven massa vormen. Hun tonen variëren tussen zwart, bruin, oker, grijs en enkele geelachtige reflecties, wat een expressief contrast oplevert met de helderheid van het besneeuwde landschap.

Tussen de bomen en struiken ontstaan kleine, verlichte zones die het landschap verrijken. Enkele gele, witte en oranje tinten suggereren droog gras, late bladeren of resten van begroeiing die nog wat kleur behouden. Deze details brengen een zekere levendigheid in een omgeving die overwegend koud en gedempt is. De natuur is niet volledig stilstaand, maar bevindt zich in een moment van transitie waarin de winter samenleeft met de laatste cromatische resten van een voorgaande seizoen.

In het centrale gedeelte zijn twee menselijke figuren te zien die langs het pad wandelen. De eerste, iets verder weg, loopt met de rug naar de nederzetting en lijkt een klein voorwerp of vat in een van haar handen te dragen. De tweede figuur bevindt zich iets dichter bij de kijker, gedeeltelijk omgeven door de begroeiing aan de rechterkant. Haar beperkte schaal in verhouding tot het uitgestrekte landschap benadrukt de ontembare immensiteit van de omgeving en geeft een gevoel van contemplatie. Beide verschijningen introduceren een discreet verhaal in de scène, uitnodigend tot verbeelding van hun bestemming, hun relatie en de reden van hun tocht.

In de achtergrond verschijnt een kleine landelijke nederzetting, voorgesteld met eenvoudige en donkere volumes. Tussen de gebouwen rijst een toren op, mogelijk van een kerk, die verticaal boven de huizen uittorent en het referentiepunt van de horizon wordt. De schaduw van het dorp is omgeven door een lichte nevel, wat de afstand visueel vergroot en de plek een rustige, afgelegen uitstraling geeft. Het pad lijkt naar die bebouwde kern te leiden, waardoor het de natuurlijke bestemming van de wandelaars wordt.

Verder voorbij de nederzetting rijst een uitgestrekt gebergte op dat bedekt is met sneeuw. De toppen spreiden zich horizontaal uit en vertonen zachte profielen, bijna opgelost door vocht in de lucht. De witte van de sneeuw vermengt zich met blauwig grijs en zilveren tinten, waardoor een fijne overgang ontstaat tussen de bergen en de hemel. Hun aanwezigheid geeft ruimtelijkheid en grootsheid aan het landschap, terwijl het tegelijk het toneel situeert in een streng klimaat en een dominante natuur.

De lucht neemt een aanzienlijk deel van de compositie in beslag en speelt een beslissende rol in zijn emotionele karakter. Grote grijze en blauwachtige wolken stapelen zich op verschillende niveaus op, met daar tussenin enkele helderdere zones. Deze opeenvolging van wolkenmassa’s geeft de indruk van een koude dag, mogelijk na een sneeuw of net voor een nieuwe neerslag. Het licht is zacht en diffuus, zonder uitgesproken schaduwen, en hult alle elementen van het landschap in één melancholische atmosfeer.

Het kleurenpalet is voornamelijk opgebouwd uit grijstinten, wit, zwart, aardetinten en gedempte blauwen, vergezeld van kleine oker-, geel- en rozerode accentjes. Deze combinatie creëert een sobere harmonie die de essentie van de winter met veel gevoeligheid weerspiegelt. De contrasten tussen de donkere zones op de voorgrond en de helderheid van de bergen helpen de compositie te organiseren, waardoor de blik geleidelijk van het pad naar de verre horizon beweegt.

De scène bezit een opmerkelijk narratief en contemplatief karakter. De wandelaars lijken langzaam vooruit tegaan, omgeven door de stilte van het platteland en beschermd door de hoge takken langs het pad. Er is geen gevoel van haast of onrust; alles nodigt uit tot stilstand en het observeren van de relatie tussen de figuren, de natuur en het verre dorp. Het landschap wordt zo een beeld van transitie, gedeelde eenzaamheid en terugkeer, in staat herinneringen op te roepen aan thuis, de tijd die verstrijkt en de paden die zijn bewandeld.

Samengevat vertegenwoordigt het werk met grote gevoeligheid een winterse dag in het landschap, waarin twee figuren een kronkelig pad volgen in de richting van een klein dorpje dat zich voor besneeuwde bergen bevindt. De kale begroeiing, de bedekte hemel, de vochtigheid van het pad en de verre aanwezigheid van het dorp vormen een evenwichtige, intieme en diep poëtische compositie. Het is een landschap dat stilte, nostalgie en sereniteit uitstraalt, en de toeschouwer uitnodigt om mentaal de wandelaars te vergezellen tijdens hun rustige reis.