Miquel Torner de Semir (1938) - NO RESERVE - La dama

Pictura Galeria presenteert dit magnifieke kunstwerk van Miquel Torner de Semir, dat een vrouw afbeeldt wiens innerlijk wereld bevolkt is door dieren die haar herinneringen, emoties, instincten en beschermingsdrang symboliseren. Het schilderij valt op door zijn uitstekende techniek en de grote schilderkunstige kwaliteit die het uitstraalt.

· Afmetingen van het werk: 27x22x1 cm.
· Olie op paneel, met de hand gesigneerd door de kunstenaar in de linkerbovenhoek van het werk, Miquel Torner de Semir.
· Het stuk verkeert in goede staat van conservering.

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Belangrijke noot: de bijgevoegde foto’s maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot.

Het werk zal professioneel worden verpakt door een deskundige van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), met hoogwaardige materialen om optimale bescherming te garanderen. De prijs van verzending dekt zowel de kosten van de professionele verpakking als het eigen transport.
De verzending zal gebeuren via Correos of GLS met tracking. Internationale verzendingen mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit doek presenteert een denkbeeldige en diep symbolische scène, gedistilleerd rondom het delicate profiel van een vrouw, wiens figuur omgeven is door een uitzonderlijke opeenstapeling van dieren, organische vormen en mysterieuze volumes. De jonge vrouw neemt de onderste en middellijn van de compositie in beslag, kijkt kalm naar links, terwijl boven haar hoofd een universum ontstaat dat lijkt voort te komen uit haar gedachten. Het beeld combineert de rust van een portret met de vitaliteit van een droomachtige natuur, en creëert een sfeer waarin werkelijkheid, herinnering, verbeelding en emotie samensmelten tot één visie.

Het vrouwelijke gezicht vormt het hoofdanker binnen de overvloed aan elementen. Zijn profiel wordt herkend aan een vrij voorhoofd, een kleine rechte neus, iets licht gekleurde lippen en een kin die zacht gerond is. De kenmerken stralen jeugd, fijnheid en een serene schoonheid uit die geen overdreven gebaren nodig heeft. De vrouw lijkt volledig verdiept in wat zij observeert, alsof haar aandacht gericht is op een plek ver voorbij de zichtbare grenzen.

Het oog, groot en donker, concentreert een groot deel van de emotionele expressie. De laterale oriëntatie suggereert een oplettende,-reflecterende en licht melancholische blik. Het lijkt geen concreet object te observeren, maar een innerlijke afbeelding, een herinnering of een nog te ontdekken mogelijkheid. De fijne, opgetrokken wenkbrauw versterkt dit gevoel van stille concentratie, terwijl de gesloten lippen aangeven dat de hoofdpersoon haar gedachten voor zichzelf bewaart.

Het gezicht wordt doorkruist door een delicate combinatie van witten, blauwgrijze tinten, rozes, paarse en warme toonlagen. Een blauwe zone verschijnt op het voorhoofd en rondom de slaap, terwijl een ruime roodgeburde vlek de wang verlicht. Deze kleuren verstoren de sereniteit van de gelaatsuitdrukking niet, maar laten toe verschillende emoties binnen de figuur samenleven: blauw kan geassocieerd worden met introspectie, rood met vitaliteit en roze met gevoeligheid.

De wang valt vooral op door zijn warme helderheid. Rode, oranje en roze tinten geven leven aan het gezicht en contrasteren met de algehele bleke huid. Dit gebied lijkt een onderdrukte emotie vast te leggen, zoals een blush geboren uit verlegenheid, verrukking of een intense herinnering. De kleur transformeert de uitdrukking zonder deze te veranderen en doet de hoofdpersoon er emotioneel dichtbij uitzien.

De lippen, klein en zorgvuldig gedefinieerd, brengen een roze accent aan in het helderste gedeelte van het gezicht. Ze blijven gesloten, maar stralen geen spanning uit; eerder een rustige en contemplatieve houding. Men zou kunnen verbeelden dat de vrouw op het punt staat een woord uit te spreken of zojuist stilte heeft betracht na het vertellen van een verhaal. Die ambiguïteit maakt haar uitdrukking open voor vele interpretaties.

Het oor lijkt versierd met een kleine ronde oorhanger die elegantie en eenvoud toevoegt. Rondom daarboven zijn gebogen lijnen te zien die kunnen wijzen op het opgetrokken haar of een ornamentale structuur ingebed in het geheel. Dit detail creëert een overgang tussen het menselijke gezicht en de wereld van dieren die op haar hoofd begint te groeien. De protagoniste lijkt niet slechts vergezeld te worden door deze wezens, maar lijkt er onlosmakelijk deel van uit te maken.

De lange en gestileerde hals leidt naar een brede onderzone die wordt overheerst door roze, oranje, grijstinten en zachte paarstinten. De boog van de schouder geeft stabiliteit aan de compositie en ondersteunt visueel de massa figuren die zich aan de bovenkant bevinden. De vrouw lijkt een kledingstuk te dragen in warme kleuren die opgaat in de sfeer, waardoor een harde scheiding tussen lichaam en achtergrond wordt vermeden. Alles lijkt tot dezelfde poëtische materie te behoren.

Boven het hoofd van de protagoniste rust een grote dierfiguur in grijs- en wittinten. Zijn lichaam heeft volume en vult een groot deel van het midden van de afbeelding. Hoewel zijn contouren enige ambiguïteit bewaren, kan hij herinneren aan een grote vogel, een kleine fantastische zoogdier, of een wezen gevormd uit de vereniging van verschillende soorten. Deze onbepaaldheid versterkt het imaginaire karakter van het schilderij.

Het centrale wezen lijkt zich op natuurlijke wijze op het hoofd van de vrouw te nestelen, alsof dit haar gebruikelijke toevlucht is. Zijn aanwezigheid weegt niet, veroorzaakt geen ongemak; integendeel, het straalt een rustige en beschermende coëxistentie uit. Het dier zou een persistent denkbeeld, een dierbare herinnering of een instinctief deel van de hoofdpersoon kunnen vertegenwoordigen. Zijn nabijheid maakt het portret tot een beeld van samensmelting tussen mens en natuurlijke wereld.

In het lijf van dit figuur zijn grijze, witte, bruine en zwarte zones te zien. Een vorm die doet denken aan een vleugel strekt zich uit naar rechts en bevat delicate lijnen die suggesties van veren geven. Ook verschijnt er een klein heldere cirkel op de flank, als een merkteken, een licht of een symbolisch element. De combinatie van ronde vormen en fijne lijnen geeft tederheid en beweging.

Naast het hoofd van de hoofdfiguur zijn andere gedeeltelijk verhulde dierlijke vormen te zien. Sommige lijken op hoofden, snuiten, oren, vleugels of behaaglijk liggende lichamen. Niet alles wordt volledig getoond, wat de kijker dwingt de afbeelding te doorkruisen en elk figuur mentaal te reconstrueren. Deze overlappende elementen maken van de bovenste zone een soort toevlucht waar verschillende wezens naast elkaar rusten.

In het hogere gedeelte verschijnt een groot duidelijk dier gericht naar rechts. Zijn silhouet doet denken aan een beer, een kalm uitziende hond of een fantasierijk wezen met een robuust lijf. Het hoofd steekt naar de rechter rand, waar een lange snuit en een kleine cirkelvormige vorm aan de punt te zien zijn. Zijn houding lijkt vredig, alsof hij het milieu vanuit een verhoogde positie bewaakt.

Het lichaam van dit bovenste dier is opgebouwd uit grijswitte, donkerbruine en roodio tinten. Een grote bruine zone dekt een deel van zijn rug en geeft volume-gevoel. Nabij het hoofd verschijnen kleine ronde vlekken die geïnterpreteerd kunnen worden als ogen, ornamentale markeringen of fragmenten van andere figuren die zijn samengevoegd. Het schepsel lijkt uit het duister te komen en langzaam richting het licht te bewegen.

De positie van het bovenste dier kan worden begrepen als een beeld van bewaking en bescherming. Vanaf het hoge punt beheerst het de hele compositie en lijkt het zowel de vrouw als de overige wezens te bewaken. Zijn lichaam vormt een soort levend dak boven de scène. De protagonista blijft zo omgeven door een fantastische gemeenschap die haar tijdens haar innerlijke reis beschermt.

Linksonderaan verschijnt een andere dierkop in beige en bruin, zeer dicht bij het gezicht van de vrouw. Zijn snuit is gericht naar de vrouw en lijkt contact met haar te zoeken. Deze nabijheid straalt genegenheid, vertrouwen en een hechte relatie uit. Het dier zou een metgezel kunnen zijn, een herinnering uit de kindertijd of de uitdrukking van een tederheid die de hoofdpersoon diep in zich draagt.

De nabijheid tussen het menselijke gezicht en dit kleine wezen produceert een van de meest ontroerende momenten van de compositie. Hun silhouetten naderen elkaar bijna, alsof ze elkaar op een blik of een aanraking bijna herkennen. De vrouw draait haar hoofd niet naar het dier, maar haar serene uitdrukking laat denken dat ze zijn aanwezigheid uitstekend kent. Tussen beiden bestaat een stille communicatie.

De verschillende wezens lijken niet te worstelen om ruimte of met elkaar te concurreren. Allen nestelen zich rondom de figuur van de vrouw en vormen een compacte, beschermende en verrassend harmonieuze structuur. Hun lichamen verstrengelen zich via bochten, vlekken en contouren die van de ene figuur naar de andere gaan. Het resultaat doet denken aan een grote collectieve gedachte of een denkbeeldige familie ontstaan uit geheugen.

De opeenstapeling van dieren op het hoofd maakt het mogelijk de scène te interpreteren als een voorstelling van de geest. Elke schepsel zou kunnen corresponderen met een emotie, instinct, wens of ervaring. De grotere dieren zouden de dominante gedachten weergeven, terwijl de kleinere en gedeeltelijk verborgen vormen verre herinneringen voorstellen. Het hoofd van de protagoniste wordt zo een bewoond terrein.

Ook kan men in deze figuren een toespeling op bescherming zien. De dieren omringen de vrouw vanuit verschillende richtingen en vormen een barrière tegen de buitenwereld. Sommigen rusten, anderen observeren, weer anderen lijken te waken. De protagoniste blijft kalm omdat ze niet echt alleen is: ze draagt met zich een gemeenschap van wezens die haar vergezellen en beschermen.

De donkere achtergrond van het bovenste gedeelte versterkt de aanwezigheid van de lichte figuren. Zwarte, diepe bruine en paarse tinten vormen een nachtelijke en mysterieuze atmosfeer. Boven die duisternis krijgen de witte en grijze lichamen meer helderheid. De scène lijkt zich te ontvouwen tussen nacht en droom, in dat moment waarin de beelden van de geest tot leven beginnen te komen.

Daarentegen bevat het centrale en onderste gebied ruimere lichters, gedomineerd door grijs, blauwachtig wit en roze tinten. Deze overgang van duisternis naar licht kan het proces van mysterie naar bewustzijn symboliseren. Gedachten ontstaan in een diepe en sombere regio, maar eindigen door middel van kleur en emotie op het gezicht van de protagonista weerspiegeld te worden.

Kleine blauwe accenten brengen frisheid en diepte. Een verschijnt op haar voorhoofd en een andere rijst op nabij de rechterkant tussen de lichamen van de dieren. Hoewel ze kleine ruimtes innemen, trekken ze de aandacht en leggen ze een visuele verbinding. Blauw kan geassocieerd worden met verbeelding, de spirituele wereld, rust en vrijheid.

De rode en oranje tinten verschijnen op verschillende niveaus. Ze bevinden zich op de schouder van de protagoniste, op haar wang, op enkele delen van de dieren en op verschillende fragmenten van de achtergrond. Deze herhaling bouwt een warme stroom die door de compositie loopt. Rood fungeert als symbool van leven, affectie, energie en emotioneel geheugen.

Grijstinten en wit dienen als verbindende elementen. Ze zijn aanwezig in het gezicht van de vrouw, in de lichamen van de wezens en in grote zones van de omliggende ruimte. Dankzij hen lijken de verschillende figuren uit hetzelfde universum te komen. De protagoniste en de dieren zijn geen onafhankelijke elementen, maar verschillende manifestaties van één innerlijke realiteit.

Zwart definieert de contouren en geeft diepte. Sommige lijnen zijn zacht en delicaat, terwijl andere sterker worden. Deze afbakeningen maken het mogelijk gezichten, snuiten, vleugels en profielen te herkennen, maar laten ook open plekken waar vormen zich mengen. Het beeld behoudt zo een evenwicht tussen helderheid en mysterie.

De compositie is georganiseerd volgens een sterke verticale richting. De schouder van de vrouw vormt de basis, het gezicht rijst naar het midden, en de dieren volgen de beweging tot aan de bovenkant. Deze structuur doet de vrouwelijke figuur eruitzien alsof ze een complete wereld ondersteunt. De blik gaat van het ene wezen naar het volgende, terwijl telkens nieuwe vormen ontdekt worden.

Tegelijkertijd ontstaat er een horizontale beweging door de oriëntatie van de profielen. De vrouw kijkt naar links, sommige dieren bewegen naar rechts en anderen blijven gericht naar het midden. Deze tegengestelde richtingen brengen dynamiek en suggereren het samenleven van verschillende gedachten. Elke figuur lijkt aandacht te hebben voor een andere realiteit.

De protagonista kan geïnterpreteerd worden als een bemiddelaar tussen de mens- en de dierwereld. Haar gezicht pertenece aan een herkenbare realiteit, maar haar hoofd verandert in de plek waar onmogelijke wezens wonen. Ze lijkt niet verbaasd door die aanwezigheid, wat aangeeft dat dit een natuurlijk onderdeel van haar identiteit vormt. Haar sereniteit maakt het buitengewone tot iets alledaags.

Het schilderij kan ook spreken over de relatie tussen rede en instinct. De beheerst geëxpresseerde vrouw contrasteert met de overvloed aan dieren die boven haar ontstaat. Toch bestaat er geen conflict tussen beide aspecten. Het bewuste denken en de instinctieve natuur blijken verenigd, en tonen aan dat menselijke identiteit gevormd wordt door zowel ordenende gedachten als diepe emoties.

De dieren kunnen verschillende kwaliteiten symboliseren. Het grote wezen uit het hogere deel kan kracht en bescherming representeren; het gevleugelde wezentje vrijheid en verbeelding; en het kleine dier nabij het gezicht tederheid en trouw. Samen vormen ze een emotioneel portret van de hoofdpersoon. In plaats van haar te beschrijven aan de hand van objecten of woorden, onthult de scène haar persoonlijkheid via levende aanwezigheid.

Het werk nodigt uit tot een langzame contemplatie omdat veel figuren verstopt blijven binnen andere. Een vorm die aanvankelijk op een vlek lijkt kan later veranderen in een oog, snuit of vleugel. Dit vermogen tot transformatie laat de afbeelding veranderen naarmate de tijd van observatie vordert. Elke nieuwe blik laat een andere relatie zien.

De algemene sfeer is stil, maar niet stilstaand. De lichamen van de dieren lijken te ademen, zich aan te passen en heel langzaam te bewegen. Men kan zich de aanraking van vleugels, de rustige adem van de wezens en het gefluister van de gedachten van de vrouw voorstellen. Alles blijft gehangen in een moment vóór het ontwaken.

De uitdrukking van de protagonista draagt een zachte melancholie mee. Haar verwijderde blik en gesloten lippen kunnen suggereren dat ze zich iets verlegd herinnert of op een antwoord wacht. Desalniettemin voorkomt de aanwezigheid van de dieren dat de scène verdrietig lijkt. Zij bieden gezelschap, bescherming en een gevoel van hoop.

De afbeelding kan associaties oproepen met de jeugd en het vermogen om fantasie te behouden. De wezens lijken afkomstig uit verhalen, dromen of kinderherinneringen, maar vergezellen een reeds volwassen figuur. Dit suggereert dat verbeelding niet verdwijnt met de tijd, maar verborgen blijft in ons en blijft invloed uitoefenen op onze manier van de wereld begrijpen.

Ook kan het geïnterpreteerd worden als een hulde aan de gevoeligheid voor dieren. De vrouw staat niet boven hen of los van de natuur. Integendeel, ze deelt haar ruimte en lijkt hen onderdak te bieden. De eenheid van lichamen en vormen zendt respect, nabijheid en een samenleven op basis van vertrouwen uit.

Het ontbreken van een concreet decor bevordert de symbolische interpretatie. Er is geen landschap, kamer of horizon die toelaat de scène op een bepaalde plek te situeren. Alles vindt plaats in een mentale en emotionele ruimte. De achtergrond fungeert als een uitbreiding van de verbeelding, in staat tegelijk duisternis, licht, herinneringen en fantasierijke wezens te bevatten.

De schoonheid van het schilderij ontstaat uit de combinatie van tederheid en vreemdheid. Het vrouwelijke gezicht is sereen en herkenbaar, terwijl de wereld eromheen elke letterlijke verklaring tart. Die combinatie wekt nieuwsgierigheid op zonder onrust te veroorzaken. Het mysterie verschijnt als iets beschermends, nabij en vol tederheid.

In totaal vertegenwoordigt dit schilderij een vrouw van profiel wiens innerlijke wereld uitgroeit tot een buitengewone gemeenschap van echte en denkbeeldige dieren die zich op haar hoofd verzamelen en haar nabijheid bieden. Haar serene blik, de verstrengelde lichamen, de zachte kleuren en de intense contrasten bouwen een scène van introspectie, fantasie en bescherming. De wezens kunnen herinneringen, emoties, instincten en affectieve banden symboliseren die de protagoniste begeleiden, waardoor het portret een viering wordt van verbeelding, gevoeligheid en de diepe verbinding tussen mens en natuur."