Josep Hereter (1919–1990) - Bajo el cielo rosado

Pictura Subastas presenteert dit magnifieke kunstwerk van Josep Hereter, waarin een wandelaar terugkeert bij valavond naar een boerderijtje aan de rivier, als symbool van de reis, de tijd die verstrijkt en de thuiskomst. De schilderkunst valt op door de uitstekende techniek en de hoge schilderkunstige kwaliteit die ze uitstraalt.

· Afmetingen met lijst: 33x52x3 cm.
· Afmetingen zonder lijst: 27x46 cm.
· Olieverf op paneel, met de hand gesigneerd door de kunstenaar aan de rechterkant van het werk.
· Het stuk verkeert in goede staat van behoud.
· Het werk wordt verkocht met een prachtige lijst (inbegrepen in de veiling als kado).

Het werk komt uit een exclusieve privécollectie in Girona.

Notitie: de bijgevoegde foto's maken integraal deel uit van de beschrijving van het lot.

Het schilderij zal professioneel worden ingepakt door een expert van IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), met materialen van hoge kwaliteit om de bescherming te garanderen. De prijs van verzending omvat zowel de kosten voor professioneel verpakken als het transport zelf.
De verzending verloopt via Correos, GLS of NACEX met tracking. Internationale verzendingen zijn mogelijk.

------------------------------------------------------------------

Dit schilderij toont een landelijk landschap bij zonsondergang, omgeven door een serene en licht melancolieke sfeer waarin de roze lucht een fundamenteel onderdeel van de compositie vormt. Een kleine rivier loopt door het terrein vanuit het eerste plan en gaat onder een oude stenen brug door, terwijl een pad langs de rechteroever verder loopt richting enkele donkere gebouwen. Op het pad verschijnt een eenzame wandelaar die naar het dorpje met huizen gaat, omgeven door stenen, struiken en velden die geleidelijk in duisternis overzicht.

In de achtergrond sluiten verschillende bergketens in blauwen en purperen de horizon en vormen een scène waarin natuur, architectuur en menselijke aanwezigheid in perfecte balans samenkomen.

De lucht strekt zich uit over de hele bovenste helft en vormt een van de helderste delen van het werk. Voornamelijk zachte roze tinten, paars, grijstinten en beigekleuren domineren, waardoor een zachte en enveloppeerde sfeer ontstaat. De helderheid concentreert zich dicht bij de horizon, waar een kleine geelachtige gloed de aanwezigheid van de zon suggereert die op het punt staat te ondergaan. Dit schemerlicht geeft het landschap een intieme aard.

De wolken verschijnen als lichte, diffuse massasen die onregelmatig verdeeld zijn. Sommige zijn donkerder en bevinden zich aan de bovenkant, terwijl andere lijken op te gaan in de roze helderheid. Hun onduidelijke contouren geven de indruk van een kalme lucht, zonder dreiging van een storm. De zachtheid van deze vormen contrasteert met de steeds donker wordende ondergrond.

In het midden van de lucht onderscheidt zich de glans van de zon, weergegeven als een kleine gele vlek omgeven door roze tinten. Ze overheerst de scène niet met fel licht, maar lijkt langzaam achter de bergen te verdwijnen. Haar lage positie duidt erop dat de dag ten einde loopt. Dit lichtpunt trekt de blik en ordent de sfeer van de hele compositie.

De bergen vormen een reeks gegolfde silhouetten langs de horizon. De verder liggende bergen tonen lichte blauwen en groentinten, terwijl de dichterbij gelegen bergen violette, bruin- en roodgekleurde tinten hebben. Deze cromatische variatie creëert diepte en laat een uitgestrekt gebied verbeelden. De bergen lijken de vallei te omringen en beschermen de kleine landelijke kern.

Het centrale hooggelegen gebied heeft een groenbluish tint die contrasteert met de violetkleurige flankers aan weerszijden. Het oppervlak is zacht verlicht en neemt een deel van de helderheid van de hemel op. De ronde vorm straalt rust en stabiliteit uit. Naar beneden afdalend lost het landschap zich op in de donkere massa’s bomen en struiken.

In het voorgrondgebied duikt de rivier vanuit de linkeronderhoek op en stroomt naar het midden. Het oppervlak weerspiegelt witten, grijzen, blauwen en lichte roze tinten afkomstig van de hemel. De huidige lijkt kalm, hoewel sommige donkerdere variaties op kleine bewegingen rondom stenen en begroeiing duiden. Het water creëert een diepte-lijn die rechtstreeks naar de brug leidt.

De oevers zijn bedekt met riet, kruiden, struiken en ongelijkmatige stenen. De donkere kleuren van deze begroeiing contrasteren met de heldere weerspiegelingen van het water. Sommige planten buigen over de rivier en vormen fijne silhouetten die beweging brengen. De overvloed aan begroeiing geeft de loop een natuurlijke en ongestoord uiterlijk.

Diverse lichte stenen zijn langs de oever en in het terrein verspreid. Hun witte, grijzige en blauwtinten vallen op tegen het bruine en donkere groen. Sommigen bevinden zich dicht bij water, anderen markeren de randen van het pad. Deze kleine elementen verrijken het landschap en versterken zijn rotsachtige uitstraling.

De stenen brug occupy een centrale positie en vormen een van de meest significante elementen. Zijn lage, horizontale structuur kruist de rivier via een enkele boog. De donkere tinten van het oppervlak vermengen zich met bruin, grijs en lichte reflecties. De brug lijkt oud en perfect geïntegreerd in de omgeving.

De boog creëert een verlichte opening onder de structuur. Doorheen deze opening is de voortzetting van het water te zien, die het spiegelglans van de hemel opneemt en een heldere band vormt. Dit lichtpunt contrasteert met de donkere massa van de brug en trekt meteen de aandacht. De boog-curver brengt zachtheid tegenover de horizontale lijnen van het landschap.

Het bovenste gedeelte van de brug vormt een smal pad dat beide oevers verbindt. Zijn silhouet strekt zich uit van links naar rechts en lijkt zich te verliezen in de begroeiing. Het ontbreken van zichtbare leuningen versterkt zijn oude en eenvoudige uiterlijk. Men kan zich voorstellen dat het jarenlang heeft gediend om de landelijke woningen met de velden in de buurt te verbinden.

De brug kan worden begrepen als symbool van verbinding en continuïteit. Het verbindt niet alleen fysiek de twee oevers, maar legt ook de afstand tussen het voorgrond en de horizon vast en brengt het heden samen met de herinnering aan de plek. Zijn blijvende bestaan contrasteert met de voortdurend stromende water. Terwijl de rivier verder stroomt, blijft de steen standhouden en draagt de sporen van de tijd.

Aan de linkerzijde van de brug rijzen twee bomen met ronde kruinen omhoog. Hun dunne, donkere stammen snijden duidelijk af tegen de roze hemel. De dichterbijzijnde boom heeft een iets bredere kroon, terwijl de tweede kleiner en gescheiden lijkt. Samen vormen zij een visueel paar dat de gebouwen aan de rechterkant in evenwicht houdt.

De bladeren van deze bomen verzamelen zich in donkere massieven van groen en zwart. Enkele kleine ruimtes laten de helderheid van de hemel door de kroons gaan. Hun silhouetten lijken eenvoudig, maar hebben een opvallende aanwezigheid door het contrast. Ze lijken bewakers van de brug en van de toegang tot het dal.

Dichter bij het midden verschijnt een hoge en smalle plantvorm die mogelijk een cypres vertegenwoordigt. Zijn verticale silhouet doorbreekt de dominantie van de horizontale lijn en trekt de blik naar de hemel. De donkergroene tint onderscheidt zich van de blauwwittige bergen. Deze boom brengt een notie van solemniteit en continuïteit.

Aan de rechterkant bevinden zich verschillende landelijke gebouwen met een eenvoudige uitstraling. Hun gevels en daken domineren door bruine, zwarte en grijze kleuren, waardoor ze gedeeltelijk opgaan in de duisternis. Een van hen heeft een ruime dakconstructie en een kleine schoorsteen of verticale element. Het geheel lijkt op een boerderij, een molen, een stal of een groep agrarische woningen.

Op de gevel van het hoofdgebouw valt een kleine roodgele opening op. Dit lichte detail kan worden geïnterpreteerd als een verlichte raam, een halfopen deur of een object dat buiten staat. Zijn warme kleur contrasteert met de donkerte van het gebouw. Het kleine licht suggereert dat de plek nog steeds bewoond is.

Naast de woning rijst een hoger en smal gebouw op, mogelijk een schoorsteen of een agrarische bijgebouw. Zijn rechthoekige vorm steekt uit boven het dak. De okerkleurige en lichte tinten laten het achter de achtergrond onderscheiden. Deze verticaliteit schept een visuele relatie met de bomen aan de linkerkant.

De aanwezigheid van de gebouwen geeft een gevoel van beschutting. Tegen de schemering lijken hun donkere muren een warm en veilig interieur te beschermen. Hoewel er geen duidelijke activiteit wordt waargenomen, laten het verlichte raam en de wandelaar denken aan een dagelijks leven dat buiten zicht voortduurt. Het dorpje wordt zo de natuurlijke bestemming van het pad.

Het pad begint rechtsonder en gaat richting de huizen. Het oppervlak combineert bruine, oker, grijze en donkerdere zones. Het wordt geleidelijk smaller naarmate het verder af ligt, waardoor een duidelijke perspective ontstaat. De verspreide stenen en de randen van begroeiing geven het een landelijke uitstraling.

De menselijke figuur heeft een discrete maar essentiële positie op het pad. Ze verschijnt van achteren en lijkt naar de huizen te lopen. Ze draagt een lichte bovenkant, een donkere broek en een roodachtige strook rond de taille. Haar beperkte formaat beklemtoont de wijdte van het landschap.

Het hoofd lijkt bedekt te zijn met een geelachtige of lichte hoed. Dit detail suggereert dat het om een boer gaat die terugkeert na het werken op het veld. Zijn houding is rechtop en zijn stap lijkt kalm. De figuur brengt een narratieve dimensie en laat toe het einde van een dag te visualiseren.

De wandelaar lijkt alleen te zijn, maar niet noodzakelijk geïsoleerd. De nabijheid van de huizen maakt dat zijn tocht een terugkeer naar een bekend plek wordt. Men kan zich voorstellen dat hij elke dag door het landschap beweegt en elke steen, elke boom en elke bocht van de rivier herkent. Zijn aanwezigheid relateert de uitgestrektheid van de natuur aan de dagelijkse ervaring van wie in het dal wonen.

In het gebied rondom de wandelaar zijn er massa’s donkere begroeiing en kleine lichte rotsen. Deze elementen volgen de richting van het pad en vergroten de diepte. Sommige struiken vertonen groen tinten, terwijl andere dichter bij het zwart komen door gebrek aan licht. De nacht lijkt langzaam op te komen vanuit het voorgrondgebied naar de horizon.

Het contrast tussen de heldere hemel en het donkere land is fundamenteel. Het bovenste gedeelte straalt openheid en fijngevoeligheid uit, terwijl het onderste gedeelte meer dichtheid en gewicht heeft. Dit contrast weerspiegelt het moment waarop de dag verandert in nacht. Het licht blijft nog in de hemel, maar het landschap verliest al zijn details.

De compositie creëert meerdere visuele routes. De blik kan langs de rivier naar de brug volgen, omhoog glijden naar het sprankelende zonlicht en daarna de bergen langsgaan. Men kan ook verder langs het pad bij de wandelaar tot bij de gebouwen komen. Deze twee routes, water en land, komen samen in het centrale gebied.

De rivier kan worden geïnterpreteerd als symbool voor de tijd en de voortdurende beweging. Zijn water blijft vooruitgaan onder de brug, ongeacht de komst van de nacht. De wandelaar vertegenwoordigt op zijn beurt de menselijke reis en het terugkeren. Beide elementen delen dezelfde richting naar de diepte van het landschap.

Het werk geeft stilte weer, maar geen stijf stilstand. Het water stroomt, de wandelaar gaat voort en het licht verandert geleidelijk. Alles lijkt in een langzame, natuurlijke transitie te verkeren. Dit gevoel maakt van de schemering een metafoor voor de cycli van het leven.

Samengevat stelt dit schilderij een landelijk landschap bij zonsondergang voor waarin een eenzame wandelaar een pad afloopt richting enkele gebouwen naast een oude stenen brug. De rivier weerspiegelt de laatste helderheid van de roze hemel, terwijl de bergen, bomen en velden langzaam in duisternis dommelen. De brug symboliseert verbinding en blijvendheid; het water, de tijd die verstrijkt; het pad, de reis; en de woningen, beschutting en de terugkeer naar huis. De scène maakt het einde van een dag tot een poëtisch beeld over herinnering, continuïteit en de sereniteit van het landelijke leven."