Vincenzo Bianchini (1903-2000) - S/T (Retrato)

Materialen: inkt op papier geplakt op karton (niet meer gelijst omdat zowel het glas als de achterkant en de lijst in zeer slechte staat verkeerd waren).
Inschrijvingen: onder links, met zwarte inkt «BIANCHINI / * Deu[…] K[…]» (zou het de naam van de geportretteerde kunnen zijn?)
Herkomst:
Particuliere collectie, Lambersart, Lille, Frankrijk, door aankoop en leegmaken van een huis.

Geboren in 1903, volgde Vincenzo Bianchini studies Muziek en Klassieke Beschaving voordat hij geneeskunde in Rome ging studeren. Hij begon als arts te oefenen op Sardinië en reisde vervolgens naar andere landen, zelfs naar Ethiopië. In de jaren vijftig verhuisde Bianchini naar Iran om zijn medische werkzaamheden voort te zetten met als doel de bewoners van landelijke gebieden te helpen waar de bevolking geen toegang had tot adequate gezondheidszorg, zoals in Abadan, in de provincie Juzestan, in het zuidwesten van het land.
Deze nieuwe persoonlijke missie markeerde het begin van een van zijn grootste avonturen, niet alleen als arts maar ook als opkomend kunstenaar, aangezien kunst altijd zijn meest langdurige inspiratiebron was. In de jaren zestig tot medio jaren zeventig maakte hij deel uit van de artistieke en intellectuele sfeer van het modernistische Iran en werkte hij nauw samen met gerenommeerde figuren zoals Bahman Mohasses, Parviz Tanavoli en Ebrahim Golestan, onder vele anderen.
Zijn werk trok vooral op door zijn gevoelsmatige en schilderachtige verkenning van het lokale rurale landschap en de gemeenschappen die het bewoonden, maar ook door zijn monumentale sculpturen, zijn poëzie en zijn filosofische geschriften. Zijn radicale benadering van schilderkunst en zijn gedurfde juxtapositie van primalisme en expressionisme maakten hem tot een werkelijk vernieuwd kunstenaar tijdens een periode van diepe sociale en culturele veranderingen in de regio. Het werk van Bianchini onderscheidt zich doordat het gevoel voorrang krijgt; wellicht kan men zelfs vermoeden dat de schilder uit de medische sfeer kwam gezien de minutieuze analyse van zijn onderwerpen. De diepe humaniteit van de kunstenaar, in combinatie met zijn respect voor lokale culturen, gaf zijn werk een gevoel van spiritualiteit en een bovennatuurlijke gratie, wat te zien is in dit schilderij. Dit doek, met rijke textuur, biedt een prachtige weergave van een van Midden-Oosterns favoriete thema’s — de alom aanwezige kameel —, hoewel dit een nieuwe uitdrukking vindt onder de eerbiedige penseel van Bianchini. Zijn uitgebreide reizen door Iran en zijn interactie met lokale gemeenschappen en het landschap legden ook de basis voor twee van zijn bekendste romans: *Acqua del Diavolo* (1964) en *Deserti al Brado* (1972).
Bianchini wijdde zijn leven aan het helpen van anderen, en het was tijdens die ontmoetingen dat hij inspiratie vond om zijn artistieke passie de vrije loop te laten. Hij hield tussen de jaren 50 en 70 talrijke exposities in het Palazzo delle Esposizioni van Rome (1942), de Montenapoleone Galerij van Milaan (1958), de Borghese Galerij van Teheran (1958), het Italiaanse Cultuurinstituut van Teheran (1960) en het Centrum voor Europese Kunst van Milaan (1974), onder velen anderen. Veel van zijn werken maken deel uit van de permanente collectie van het Museum voor Hedendaagse Kunst van Teheran (TMOCA), wat de diepe toewijding van de kunstenaar aan Iran bevestigt, waar hij na verloop van tijd liever werkte dan in zijn geboorteland Italië. Met uitzondering van een periode die hij in Congo bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) doorbracht, bleef Bianchini tot 1978 in Iran, een jaar dat moeilijk maar ook beslissend in zijn leven bleek. Bianchini werd toen gedwongen snel terug te keren naar Europa omdat hij het gezichtsvermogen was kwijtgeraakt. Hij overleed rustig in Zwitserland in het jaar 2000. [Bron: notitie bij het catalogus van een internationale veiling]

Als schilder heeft hij geëxposeerd in groeps- en solo-exposities.
Groepsexposities
- Rome - Paleis der Kunsten (1938)
- Rome - Paleis der Exposities (1942)
- Teheran - Internationale Beurs van 1965
- Teheran - Internationale Beurs van 1970
- Parijs - Festival van L' Humanité (1971)

Solo-exposities
- Teheran - Institut Franco-Iranien (1955)
- Parijs - Galerie Quentin Bochard (1956)
- Parijs - Galerie Duncan (1956)
- Rome - Galerie La Marguttiana (1958)
- Milaan - Montenapoleone Galerij (1958)
- Viterbo - Paleis Santoro (1958)
- Teheran - Universiteit - Faculteit Architectuur (1958)
- Florence - Galerie il Numero (1959)
- Teheran - Instituut voor de Italiaanse Cultuur (1960)
- Londen - Christ Church Hall (1961)
- Coquilathville (Congo) - Atheneum (1963)
- Bari - Círculo La Vela (1965)
- Shiraz - Universiteit (1967)
- Abadan - Salon de L'Annexe (1969)
- Teherán - Universiteit - Faculteit der Schone Kunsten (1971)
- Algiers - Nationale Bibliotheek (1971)
- Milaan - Círculo De Amicis (1973)
- Milaan - Centrum voor Europese Kunst (1974)
- Los Angeles - Ait Center Azari (1982)
Daarnaast talrijke tentoonstellingen in Brindisi, Taranto, Lecce en Grottamare. [Bron: Wikipedia]