Matteo Ciffo - Frammenti - Cavallo di Troia

- Hedendaagse sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987)
- Titel Fragments-Cavallo di Troia
- Jaar 2026. Uitgave 3/8
- Ondertekend en geverifieerd door de kunstenaar, met certificaat van echtheid
- Materiaal: koude gieter van marmerpoeders en steen
- Uitstekende staat
- BIJ DEZE EEN UITTREKBARE ACHTERSTE STEUN VOOR VERhoogDE VEILIGHEID EN STABILITEIT (aangegeven in de laatste foto’s met rode pijl)

Collectie FRAMMENTI

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgevat als vertrekpunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een voorwaardelijke toestand. Ze wordt onderbroken, ontbonden en opnieuw samengesteld, en onthult zo haar onstabiele aard. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning laat het idee van perfectie als absolute toestand achter zich. Wat eeuwig lijkt, onttrekt zijn kwetsbaarheid bloot. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer een symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrongen van tijd, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Gebooren in Biella in 1987, van 2007 af ontwikkel ik een onderzoek gericht op materie, op haar transformatie en op het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmerpoeders en steen, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve hulpmiddelen, maar als levende gezichten, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot hergeboorte.

Door een proces dat ik eerder als ritueel dan als sculpturaal beschouw: een hergeboorte van steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verwaarloosd of vergeten was. Fragmenten en schroot, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden de oorspronkelijke materie voor mijn werk.
Het gaat om materialen die zelf al een geschiedenis dragen. Ik ontbind ze en herschik ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiel evenwicht tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie stopt te zijn wat het was en iets anders wordt.

Het pad neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele sculptuur overstijgt, en nadert een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materiales die al een bestaan hebben gehad, ze ontbind en herschik ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontspringt uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.
De zoektocht confronteert zich met materialen die een diepe contradictie belichamen: schijnbaar eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop der tijd te transformeren. Deze conditie maakt van de materie een actieve deelnemer aan het werk, betrokken in een voortdurende dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte aan kwetsbaarheid, en eeuwigheid verschijnt als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur, met op het oppervlak de sporen van de handeling, het proces en de eigen evolutie.

Autodidactisch heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, observatie en luisteren. De aanpak is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De vormen die ontstaan, weerspiegelen het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en regenereren.

Deze praktijk verkent de materie als levende archiefroom. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid, zwevend tussen verderf en hergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven het materiaal een diep hedendaagse en menselijke dimensie terug.