Tijs Dragtsma (1992) - Moon and Sun Lean Close

Twee hoofden leunen naar elkaar toe op precies de rand van een kus, de één draagt het volledige gewicht van een kraterachtige maan, de ander brandt met de dunne, uitstralende lijnen van een zon. Tussen hen ligt de kleinste mogelijke afstand, zo dichtbij dat hun licht bijna samensmelt tot één.

Dit beeld is niet geschilderd of gedrukt op het acrylglas, het wordt gevormd door gecontroleerde oppervlaksschade, een veld van individuele markeringen die rechtstreeks in het oppervlak zijn gekerft. Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De kraters van de maan, de stralen van de zon en het stille gewicht van twee bleke pakken komen allemaal voort uit krassen, niet uit iets wat erbovenop is gelegd.

Vanuit de kamer leest het werk als een enkel monumental gebaar, twee lichamen die de laatste centimeter tussen hen sluiten. Kom dichterbij en dat gebaar opent zich tot een veld van fijne krassen, elk afzonderlijk geplaatst, geen van hen is apart leesbaar. Het beeld bestaat alleen op de afstand waar verwijderen herkenning wordt.

Licht schept dit beeld niet. Het scherpt het aan. Onder direct licht vangen en reflecteren het maanoppervlak en de zonnestralen, het contrast verdiept zich en krijgen de pakken dimensie die geen plat drukwerk kan houden. Bij een ander hoek, bij zachter licht, leest dezelfde omarming met meer terughoudendheid, maar het heeft het licht nooit nodig om te bestaan.

De symboliek ligt dicht bij het oppervlak zonder ooit uitgelegd te worden. Maan en zon zijn tegenpolen die nooit aangetrokken zouden moeten worden, nacht en dag, koud licht en brandend licht, en toch leunen ze hier naar elkaar toe, pakken netjes aan, gezichten vervangen door de lichamen die ze vertegenwoordigen. Het is een kus tussen twee dingen die structureel geen hemel kunnen delen, precies zo lang als het beeld duurt.

Moon and Sun Lean Close vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beeldspraak wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakte schade in plaats van pigment of drukwerk. Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur. Dit werk is uniek.

"Zelfs de maan en de zon kunnen naar binnen leunen, al is het maar voor de duur van één beeld."

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet getekend is, maar losgelaten. Uitgehakt regel voor regel in een diepe zwarte ondergrond, elk werk ontstaat door talloze nauwkeurige krassen die het licht vangen en vorm uit de duisternis doen ontstaan.

Van een afstand lijkt het beeld bijna fotografisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Maar van dichtbij ontaardt het werk in een dicht veld van individuele markeringen. Fijn, fragiel en bijna gewichtloos. Wat solide leek, toont zich als een delicate web van lijnen, elk een weloverwogen gebaar, elk essentieel voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het scherpt het aan. Het zwarte oppervlak absorbeert, terwijl de gekraasde lijnen weerkaatsen. Naarmate het licht over het oppervlak verschuift, ademt het beeld. Vanuit één hoek staat de figuur duidelijk en gedefinieerd. Vanuit een andere kant wordt het zacht en zakt het terug richting de duisternis waaruit het kwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gericht spotlicht verdiept het contrast en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lumineuze kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is zijn stille spanning. De handeling van krabben is direct en onomkeerbaar. Elke lijn is een besluit dat niet ongedaan kan worden gemaakt. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, atmosferisch en vol beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret is de figuur nooit volledig vastgelegd. Door de interactie van lijn, licht en schaduw verschuift het beeld met perspectief en sfeer. Op bepaalde momenten lijkt het onderwerp naar voren te stappen uit het zwart. Op andere momenten zakt het terug in stilte. Het is in die beweging, tussen scherpte en rust, dat het werk tot leven komt.

Zoals alle materialen die door de tijd worden aangeraakt, draagt het oppervlak zijn eigen stille leven. Elke kras houdt een moment vast, een adem, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar een aanwezigheid die zich blijft onthullen bij elke verandering van licht.

Over de Kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een constante drang om nieuwe visuele talen te verkennen. Ik zie kunst niet als een vaste stijl, maar als een zich ontwikkelend ontdekkingsterrein waar materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken. Hoe kan hardheid intimiteit worden. Hoe kan precisie emotie creëren. Die zoektocht ligt aan de hart van alles wat ik schep.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke oeuvre benaderd als zijn eigen wereld, met zijn eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken ontstaan door ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan door afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat hen bindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen sterkte en kwetsbaarheid. Tussen controle en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat open blijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld maken, maar een werk creëren dat aandacht vasthoudt, tot nadenken uitnodigt en zich blijft onthullen na verloop van tijd.

TD Fine Art Studio is de ruimte waarin deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een evoluerend artistiek universum gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te creëren dat zich onderscheidt, bewust is en levendig aanvoelt.