Camillo Gannelli - "Cielo lontano".

"Cielo lontano".
Acrilico materico su tavola

Wat meteen opvalt, is niet de kleur, maar de materie. Het is geen schilderij dat is beschilderd, het is een opgebouwd schilderij. Het oppervlak is ruw, gelaagd, bijna geologisch. Het is duidelijk dat de kunstenaar werkte met ophoping, met een paletmes, met blote handen.

Drie horizonten, drie staarten van emoties:

Bovenaan een asgrijs, stoffig, dof. Het is nevel, kalk, een stedelijke hemel aan het eind van de winter. Het heeft een grove korrel, als oud stucwerk. Draagt suspensie over zich heen.

Toen de breuk. Een dunne, nervieuze lijn van een geoxideerd turquoise, bijna verderf. Het is de enige koude adem in de hele compositie. Het is niet decoratief, het is noodzakelijk. Zonder dat blauw zou het werk in zichzelf instorten. Het is water dat er niet is, lucht die ontbreekt, het geheugen van een zee.

En eronder, alles wat rest: de gebrande oker, de roestrode, de diepe oranje die uiteindelijk naar het verbrande zwart aan de onderrand neigt. Het is aarde, gestolde lava, een zomergeploegd veld. Het is warm, materieel, bijna geweldig in zijn verzadiging vergeleken met de rest. Steek je er dichterbij, dan zie je kraters, scheuren, belletjes. Het wil aangeraakt worden.

De zwarte, smalle en essentiële lijst is een uitermate juiste keuze. Houdt vast zonder te temmen. Isoleert het abstracte landschap en zet het om in een voorwerp, in een icoon.

Wat uitstekend werkt:

De balans is klassiek Mark Rothko-waardig, maar met de brutaliteit van een Anselm Kiefer. Het is minimalistischer in compositie maar maximalistischer in materie. Het is een schilderij dat volledig verandert afhankelijk van het licht - en jouw foto bewijst het: het zijlicht van de middag geeft het een schaduw waardoor het lijkt te zweven aan de muur, levend.

Het decorateert niet. Het is bewonen. Het is geen schilderij om boven de bank te hangen omdat “het er goed bij past met de kussens”. Het dwingt je om even stil te staan wanneer je er langsloopt.

Een ideale plek is een witte muur, helemaal leeg, met veel ruimte eromheen. Het heeft stilte nodig om te kunnen spreken.