Camillo Gannelli - "Linea di confine."

Grenslijn.
Materieus acryl op paneel

Een horizon die brandt.

Dit schilderij kijk je niet, je voelt het op je huid. Het is een materieel abstract schilderij dat alles laat draaien om het elementaire contrast tussen hemel en aarde, tussen lucht en bloed.

In het bovenste deel een veld okergoudgeel, oud goud, bijna zonneschijnstof. De penseelstreek is dicht, spatula-achtig, levendig – je ziet het deeg, de scheuren, de krassen. Het is geen vlak geel, het is geel dat heeft geleefd, geoxideerd, verwarmd door de tijd.

Onderin een diep, visceraal rood. Vinacci, roest, geploegd veld na de zomer. Het is zwaar, aards, houdt het licht vast in plaats van terug te kaatsen.

En in het midden, die twee werelden aan elkaar naaiend, die heel dunne groen-koper lijn. Een draad malachiet, mos, en groenachtig brons.

Het is het detail dat alles redt van retoriek: zonder haar zou het alleen een zonsondergang zijn. Met haar wordt het een innerlijk landschap.

Het doet me sterk denken aan de Color Field-schilderijen van Rothko en Tamburro, maar met een meer Italiaanse, materiële fysiekeheid.

Het is geen digitale meditatie, het is echte materie.

Waarom werkt het zo goed aan de muur:

In de foto hangt het aan een witte muur, geraakt door een schaduw van bladeren. En daar begrijp je het helemaal. Het heeft geen lijst nodig, geen galerie. Het schilderij temt het licht. Overdag verandert het: het gele deel vangt de zon en lijkt op te lichten, het rode blijft daar, warm, als een tapijt. ’s Avonds, bij kunstmatig licht, wordt het dramatischer, bijna nachtelijk.

Het is een stille maar niet decoratieve kunstwerk. Het vult geen gat. Het bemachtigt de muur.

De textuur is zo rijk dat het gezien moet worden in het echt en bijna met de ogen aangeraakt van zeer dichtbij.

In het echt moet het vibreren.

Het is van die schilderijen die na een week niet meer gezien worden als een voorwerp, maar als een aanwezigheid in huis.