Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Het werk ontstaat uit een ideaal dialoog met het onderzoek van Bernard Aubertin, kunstenaar van het Nouveau Réalisme dat van rood, herhaling en materie centrale elementen van zijn poëtica heeft gemaakt. In zijn werken wordt de serialiteit van eenvoudige en alledaagse elementen een taal die spanning, energie, vernietiging en transformatie kan oproepen.

In dit werk wordt de traditie echter geïnterpreteerd via een kenmerkend element van mijn onderzoek: de schroefkop.

In plaats van de door Aubertin gebruikte spijkers gebruik ik honderden schroeven, volgens een nauwkeurige geometrische structuur geplaatst op het rode oppervlak. De schroef, een element dat normaal gesproken geassocieerd wordt met assemblage, constructie en mechaniek, wordt hier omgevormd tot een autonoom artistiek element. Zijn herhaling creëert een driedimensionaal oppervlak waarin licht, schaduw en diepte de waarneming van het werk voortdurend veranderen.

Het rood omhult de compositie als een oppervlak vol energie, terwijl de schroeven vanuit het vlak omhoog steken en een soort visuele vibratie oproepen. Vanuit een frontale kijk lijkt de compositie ordelijk en minimaal; wanneer men er zijwaarts naar kijkt, blijkt juist zijn ware driedimensionale en materiële aard.

Het werk wil geen louter citatie van Aubertin zijn, maar een hedendaagse herinterpretatie van zijn taal, door het spijker te vervangen door de schroef en een industrieel voorwerp om te zetten in een artistiek teken.

De schroef wordt zo het symbool van bouwen en vernietigen tegelijk: wat normaal gesproken dient om te verbinden en vast te zetten, wordt gebruikt om een onrustig, intens en diep materieel oppervlak te creëren.

Het is juist in dit contrast tussen orde en spanning, bouw en vernietiging, tweedimensionaliteit en driedimensionaliteit dat de identiteit van het werk ontstaat.

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, wereldwijd beroemd om zijn Screw Art-techniek.

Het werk is verfraaid met een plexiglazen vitrine.

De transparante vitrine iso­leert en beschermt, waardoor het werk een hedendaags relikwie wordt.

De werken van deze hedendaagse kunstenaar passen in de lijn van de Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, en roepen qua visuele taal en culturele impact het werk op van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.

Tegelijkertijd biedt het artistieke onderzoek een dialoog met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd design, en roept symbolen en merken op die universeel herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

De werken zijn geen reproducties en ook geen officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, uitgevoerd met een persoonlijke stijl die een kritische en herlezende kijk op consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.

Deze aanpak maakt de werken bijzonder gewaardeerd door verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele straatkunst en kunst geïnspireerd op grote iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.