Tijs Dragtsma (1992) - Halfway to the Moon

Halfway to the Moon houdt één bevroren moment vast: een ladder die tegen de volle maan leunt, met halverwege de sporten een klein menselijk figuurtje. De maan vult het donker met een koele, constante gloed, terwijl al het andere eromheen oplost in zwart.

In dit beeld is geen verf gebruikt en niets gedrukt. De gloed van de maan bestaat uit afzonderlijke krassen, rechtstreeks aangebracht in het acrylglas. Wat als licht wordt ervaren, is dus in werkelijkheid gecontroleerde beschadiging van het oppervlak: een oppervlak dat zo is bewerkt dat het licht opvangt en vasthoudt. De ladder, het figuurtje en de lange schaduw die over de grond loopt, zijn onaangeroerd gebleven: donkere vormen die scherp uit dat licht zijn gesneden.

Het werk heeft geen spot nodig om zichtbaar te zijn. Het beeld is altijd aanwezig, vervat in het oppervlak zelf, en zelfs zonder direct licht zichtbaar. Direct licht onthult het niet, maar versterkt wat er al is en maakt de gloed van de maan en de scherpte van het silhouet duidelijker. Vanuit verschillende hoeken ziet het er telkens anders uit, zonder dat het beeld verloren gaat. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het.

Het onderwerp verbeeldt een stille, bijna kinderlijke ambitie die tot het uiterste wordt gedreven: een ladder tegen iets dat je nooit werkelijk kunt bereiken, en een figuur die toch blijft klimmen. Van de andere kant van een kamer lijkt de maan één rustige bol. Van dichtbij valt die bol uiteen in een onrustig veld van fijne markeringen, het bewijs dat de helderheid markering voor markering is opgebouwd.

Halfway to the Moon bouwt voort op de serie Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde beschadiging van het oppervlak, in plaats van met pigment of drukwerk. Een beeldtaal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

Dit werk is uniek.

‘Sommige afstanden zijn niet bedoeld om te overbruggen, maar alleen om te beklimmen.’

Over Art with Scratch

Art with Scratch is een oeuvre waarin het beeld niet wordt getekend, maar wordt vrijgemaakt. Lijn voor lijn in een diepzwart oppervlak gekerfd, komt elk werk tot stand door talloze nauwkeurige krassen die het licht vangen en vorm uit het donker tevoorschijn brengen.

Van een afstand lijkt het beeld bijna fotografisch. Krachtig, herkenbaar en vol aanwezigheid. Van dichtbij lost het werk echter op in een dicht veld van afzonderlijke markeringen. Fijn, kwetsbaar en bijna gewichtloos. Wat solide leek, blijkt een delicaat web van lijnen, stuk voor stuk bewuste gebaren die allemaal essentieel zijn voor het geheel.

Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het. Het zwarte oppervlak absorbeert licht, terwijl de gekraste lijnen het weerkaatsen. Wanneer het licht over het oppervlak verschuift, lijkt het beeld te ademen. Vanuit de ene hoek staat de figuur helder en scherp afgetekend. Vanuit een andere hoek wordt die zachter en keert ze terug naar het donker waaruit ze voortkwam, zonder ooit te verdwijnen. Onder een gerichte spot wordt het contrast sterker en krijgt het beeld een sculpturale, bijna lichtgevende kwaliteit.

Wat dit medium zo boeiend maakt, is de stille spanning ervan. Krassen is een directe en onomkeerbare handeling. Elke lijn is een beslissing die niet ongedaan kan worden gemaakt. Toch is het resultaat niet hard. Het is intiem, sfeervol en vol beweging. Hardheid wordt zachtheid. Vernietiging wordt schepping. Afwezigheid wordt aanwezigheid.

In werken zoals dit portret ligt de figuur nooit helemaal vast. Door het samenspel van lijn, licht en schaduw verandert het beeld met het perspectief en de sfeer. Op sommige momenten lijkt het onderwerp naar voren te stappen, het zwart uit. Op andere momenten keert het terug naar de stilte. In die beweging, tussen scherpte en rust, komt het werk tot leven.

Zoals bij alle materialen die door de tijd worden aangeraakt, draagt het oppervlak een eigen, stil leven in zich. Elke kras bevat een moment, een ademhaling, een gebaar. Samen vormen ze niet alleen een beeld, maar ook een aanwezigheid, die zich bij elke verandering van licht opnieuw blijft openbaren.

Over de kunstenaar

Mijn naam is Tijs Dragtsma, oprichter van TD Fine Art Studio.

Als kunstenaar word ik gedreven door een voortdurende behoefte om nieuwe beeldtalen te verkennen. Ik beschouw kunst niet als een vaste stijl, maar als een zich ontwikkelend ontdekkingsveld waarin materiaal, structuur, licht en emotie samenkomen.

Mijn werk begint vaak met een eenvoudige vraag. Hoe kan een materiaal op een nieuwe manier spreken? Hoe kan hardheid intimiteit worden? Hoe kan precisie emotie oproepen? Die zoektocht vormt de kern van alles wat ik maak.

Binnen TD Fine Art Studio wordt elke reeks werken benaderd als een eigen wereld, met een eigen logica, sfeer en visuele identiteit. Sommige werken worden opgebouwd met ritme, herhaling en structuur. Andere ontstaan vanuit afwezigheid, schaduw, reflectie of spanning. Wat ze met elkaar verbindt, is een gedeelde toewijding aan originaliteit, helderheid en emotionele aanwezigheid.

Ik ben gefascineerd door contrast. Tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen beheersing en gevoel. Tussen wat zichtbaar is en wat openblijft voor interpretatie. Mijn doel is niet simpelweg een beeld te maken, maar een werk te creëren dat de aandacht vasthoudt, uitnodigt tot reflectie en zich in de loop van de tijd steeds verder blijft openbaren.

TD Fine Art Studio is de plek waar deze verkenningen samenkomen. Het is niet alleen een studio, maar een zich ontwikkelend artistiek universum, gevormd door nieuwsgierigheid, precisie en de ambitie om werk te maken dat onderscheidend, doordacht en levendig aanvoelt.

Deze aanbieding bevat door AI gegenereerde visualisaties. Raadpleeg de oorspronkelijke foto's om de daadwerkelijke staat van het object te beoordelen.