Sylvain BARBEROT - Skull #2

Bevriezen wat nog komen zal

Hier en in dit werk, als de tijd gefixeerd is door het gebruik van het skelet als tijdloze, onveranderlijke en gefixeerde draagstructuur, lijkt de huid die het bedekt daarentegen te stromen zonder te stoppen. De tempo's contacteren elkaar en de duisternis van het beeld dat men van de dood heeft, buigt onder de glans van dit materiaal dat dichter bij keramiek komt. Dit materiaal weerspiegelt het licht net zoals die bladgoud-bladen van fijn goud die het object voorbij de tijd transporteren.

Een kunstwerk is in wezen een ijdelheid. Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zich te objectiveren om aan de tijd te ontsnappen en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet gefixeerd, het blijft te komen zonder ooit te verankeren in een oneindigheid. Zijn/haar verdwijnen is zijn/haar enigste toevlucht.

Een internationale kunstenaar wiens werk rust op de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid. Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Echter, terwijl onze cultuur haar geschiedenis met een beitel probeert te graveren, zet ik mij in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, ja zelfs uit te wissen. Een wijdverbreide onderneming die de oefening van het vergeten is… Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waarvan het afhankelijk is, ja, het behoeft het. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En aangezien anamnesis uit het Grieks vertaald wordt als de terugkeer van het geheugen, jaag ik het na om er beter afstand van te kunnen nemen.