Sylvain BARBEROT - Skull#1

Een menselijk schedel gemaakt van epoxyhars en bedekt met een zachte witte elastomeer waarvan de ogen zijn gevuld met een blad pure goudblad 24 karaats. De schedel is bevestigd aan een metalen onderdeel waardoor hij aan de muur kan worden bevestigd.

Hier en in deze werken, als de tijd door het gebruik van de schedel als tijdloze, onveranderlijke en bevroren steun vastgehouden lijkt te worden, lijkt de huid die hem bedekt juist te stromen zonder te stoppen. De temporaliteiten botsen met elkaar en het donker van wat men denkt over de dood buigt onder de glans van dit materiaal dat dichter bij keramiek staat. Dit materiaal weerspiegelt het licht net zo goed als deze goudbladeren bladen die het object voorbij de tijd meenemen.
Een kunstwerk is van nature een vanitas. Het weerspiegelt de wens van de kunstenaar om zich te objectiveren om de tijd te overleven en beantwoordt aan de vaniteit van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet gefixeerd, het blijft komen zonder ooit te verankeren in een eindeloosheid. Zijn verdwijning is zijn enige toevlucht.

Internationaal kunstenaar wiens werk berust op de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid. Het geheugen is naar mijn gevoel het essentiële element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Echter, terwijl onze cultuur probeert geschiedenis te graveren met de beitel, zet ik mij ertoe mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, ja zelfs uit te wissen. Een omvangrijke onderneming, de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, zo nodig is. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En als mnemonie uit het Grieks vertaalt als het omhoogklimmen van de herinnering, jaag ik het na om er beter afstand van te nemen.