Post-middeleeuws Bot Versierd Handvat - 9.8 cm (Zonder minimumprijs)

Lieve vrienden, mijn verhaal als verzamelaar van antiquiteiten en getuigenissen van vervlogen tijden begon in de jaren zeventig en tachtig, een tijd waarin Midden-Europa vol historische schatten zat die de verhalen van onze voorouders vertellen. Al in mijn jeugd boeide de handwerkskunst van vroegere culturen me, en voelde ik mij diep geraakt door de symbolische kracht van de objecten – van bronzen sieraden tot ijzeren werktuigen. Al als kind in de jaren vijftig in Wenen was ik gefascineerd door de wereld van geschiedenis en oude artefacten. Mijn vader, een enthousiaste amateurhistoricus, nam me vaak mee naar de Österreichische Nationalbibliothek, waar ik uren doorbracht om oude manuscripten te bewonderen. Een van mijn bepalende momenten was de dag dat ik voor het eerst een originele kaart van de Donaumonarchie uit de achttiende eeuw kon aanraken – een ervaring die me voor altijd zal bijblijven. De fascinatie begon bij het lezen van ontelbare boeken in mijn jeugd, waarbij met name verhalen over archeologische vondsten en schatten me boeiden, zoals „Goden, graven en geleerden” van C. W. Ceram. Met „Het goud der farao’s” als geschenk voor mijn communie begon het, gevolgd door de avonturenverhalen van Howard Carter over de vondst van het graf van Toetanchamon; later verslond ik werken als „De zoektocht naar Troje” van Heinrich Schliemann. Destijds waren er in Wiener Neustadt, waar ik ben opgegroeid, geen antiekwinkels. Na mijn schooltijd trok het me aanvankelijk de wereld van de natuurwetenschappen in, en begon ik een studie chemie aan de Universiteit van Wenen, later archeologie in Tübingen. Maar tijdens de semesters vakanties werkte ik vaak op rommelmarkten in Wenen, Linz en Salzburg, waar ik mijn ware passie ontdekte: de zoektocht naar zeldzame, vaak over het hoofd geziene objecten met geschiedenis. Als oudere mens met een doctoraat in archeologie van de Universiteit van Tübingen (Baden-Württemberg) kijk ik met grote dankbaarheid terug op mijn leven en mijn collectie. Vooral verheugt het me dat ik mensen heb gevonden die mijn passie voor deze unieke artefacten delen. Het is een zeldzaam geluk te ervaren hoe these waardevolle objecten gewaardeerd worden, terwijl ik ze nog met anderen kan delen. Veel verzamelaars ervaren dit niet, omdat hun collecties vaak pas na hun overlijden worden doorgegeven. In 1980 werkte ik als referent op de cultuurafdeling van een middelgrote gemeentelijke administratie met circa 150 werknemers. Mijn taken omvatten onder andere de begeleiding van projecten op het gebied van monumentenzorg en archeologisch onderzoek. Het was een tijd van grote veranderingen: bezuinigingen op het cultuurbudget en toenemende bureaucratisering maakten het werk vaak frustrerend. Toen in het voorjaar massale bezuinigingen werden aangekondigd, organiseerden wij – een groep van ongeveer 30 collega's – een staking om de misstanden onder de aandacht te brengen. Ons verzet was intens, maar ook uitputtend. We brachten weken door met vergaderingen, demonstraties en onderhandelingen. Ondanks onze inspanningen werd het budget verder gekort en moesten veel projecten worden stopgezet. Ik zag hoe snel waardevol werk en decennia lang engagement in de administratie konden vervliegen. Deze ervaring liet me steeds meer twijfelen aan mijn plek in dit systeem. In die tijd groeide mijn interesse in archeologie verder, vooral in de verbanden tussen vindcontexten en historische ontwikkelingen. ’s Avonds na het werk verdiepte ik me in vakliteratuur, bezocht lezingen en begon privé kleinere collecties aan te kopen. Toen ik na tien jaar in het openbaar bestuur een aanbod kreeg voor een verhuizing, besloot ik het hoofdstuk volledig te sluiten. Ik trok me terug, bleef thuis en wijdde me voortaan volledig aan mijn passie: archeologie. Met de afkoopsom die ik ontving, kon ik eerste vondsten financieren en begon ik mijn eigen kleine collectie op te bouwen. Via veilingen en de uitwisseling met experts vond ik stap voor stap mijn weg in deze fascinerende wereld. Ook al was die beslissing toen moedig, heb ik er nooit spijt van – ik ruilde het bestuursapparaat in voor de vrijheid om me volledig aan mijn passie te wijden. In de loop der jaren had ik het voorrecht niet alleen unieke artefacten aan te schaffen, maar ook samen te werken met vooraanstaande historici, archeologen en vakmensen. Deze ontmoetingen waren voor mij net zo waardevol als de objecten zelf, omdat ze mijn verzamelaarleven een menselijke en persoonlijke dimensie gaven. Ik leerde bijzondere mensen kennen met wie ik verhalen, kennis en een gedeelde enthousiasme kon delen. Dit gevoel van verbondenheid heeft mijn hobby een diepere betekenis gegeven en me het gevoel gegeven deel uit te maken van een gemeenschap. Elk stuk in mijn collectie is meer dan zomaar een historisch object – het is een getuigenis van de mensen die honderden jaren geleden leefden en van hun verhalen. Of het nu ging om een kunstzinnig bronzen zwaardhandvat dat ooit deel uitmaakte van een ceremonie, of om een alledaags voorwerp dat de uitdagingen van het leven in de ijzertijd doorstond – elk artefact vertelt over de wortels van onze beschaving. Mijn passie voor deze collectie gaat veel verder dan puur bezit. Mijn doel was en is om het culturele erfgoed dat in deze objecten schuilt te bewaren en de kennis over hen met anderen te delen. Ik heb deze objecten altijd legaal en enkel met de bijbehorende documentatie verworven, hoofdzakelijk via veilingen. In het begin kocht ik veel stukken willekeurig, maar naarmate ik meer wist, begon ik me te richten op zeldzame voorbeelden. Vooral antieke wapens fasineerden me. Via Catawiki kreeg ik toegang tot talloze verkopers en kon ik echte schatten ontdekken. Gaandeweg merkte ik dat Britse verkopers vaak maar weinig begrip hadden voor de objecten die zij aanboden. Als u zich voor geschiedenis begeistert of interesse heeft in unieke artefacten, nodig ik u van harte uit om met mij onder te dompelen in de fascinerende wereld van het verleden. Hartelijke groet, Maximilian